Phantom and Stump Pain

پدیده اندام فانتوم حداقل در سال 1545 در ادبیات پزشکی توسط Ambroise Pare بر اساس یادداشت های ترجمه پایان نامه لموس، "درباره درد مداوم یک عضو قطع شده" توسط پرایس توصیف شد. و دومبلی [9]. این تجربه عجیب توسط یک مقاله مشهور که به طور ناشناس در سال 1866 توسط میچل منتشر شد، در مورد داستان جورج ددلو، یک چهارپایه که اندام نامرئی خود را توصیف می کرد، مورد توجه عموم قرار گرفت [7]. در سال 1871 میچل به نام خود نوشت و همینطور بود. برای اولین بار از اصطلاح "اندام فانتوم" استفاده کرد [8]. او همچنین در این اثر برخی از باورهای نادرست را که از مقاله 1866 او برخاسته بود، تصحیح کرد [13]. اکثر افراد قطع عضو تقریباً بلافاصله پس از قطع دست یا پا احساس اندام فانتومی را گزارش می‌کنند [11]. این یک احساس مثبت است که معمولاً به عنوان گزگز یا بی حسی توصیف می شود که دردناک نیست. انتهایی‌ترین قسمت‌های اندام، به‌ویژه انگشتان، شست و شاخص، قوی‌ترین و ماندگارترین محل‌های فانتومی هستند و ممکن است تنها قسمت‌هایی باشند که حتی پس از برداشتن یک اندام کامل ظاهر می‌شوند. گاهی اوقات آرنج یا زانو، ساعد یا ساق پا به ندرت، و بازو و ران تقریباً هرگز درگیر نمی‌شوند [5]. بنابراین به نظر می رسد که فانتوم عمدتاً از آن قسمت هایی تشکیل شده است که بیشترین نمایش را در تالاموس و قشر مغز دارند.

The phenomenon of phantom limb was described in medical literature at least as early as 1545 by Ambroise Pare, according to the notes in the translation of Lemos' dissertation, "On the Continuing Pain of an Amputated Limb", by Price and Twombly [9]. This strange experience was brought to public attention by a popular essay anonymously published 1866 by Mitchell concerning the story of George Dedlow, a quadriamputee who described his invisible limbs [7]. In 1871 Mitchell wrote under his own name, and was the. first to use the term "phantom limb" [8]. In this work, he also corrected some erroneous beliefs that had arisen from his 1866 essay [13]. Most amputees report feeling a phantom limb almost immediately after amputation of an arm or a leg [11]. It is a positive sensation, usually described as tingling or numbness, which is not painful. The most distal parts of the limb, particulary the digits, thumb, and index, are the strongest and most persisting phantom sites, and may be the only parts to appear even after removal of a whole limb. The elbow or knee is sometimes involved, the forearm or lower leg rarely, and the upper arm and thigh almost never [5]. The phantom thus appears to consist predominantly of those parts which have the most extensive representa­ tion in the thalamus and in the cerebral cortex.