Performance-Oriented Architecture: Rethinking Architectural Design and the Built Environment

معماری در آستانه است. این یک رشته در بحران است. در طول دو دهه اخیر، بحث های معماری تا حد پراکندگی و فرسودگی متنوع شده است. آنچه مورد نیاز است، یک استدلال فراگیر یا مجموعه معیارهایی است که بر اساس آن می توان به طراحی و ساخت محیط ساخته شده نزدیک شد. در اینجا، معمار و مدرس مشهور بین‌المللی، مایکل هنسل، از شیوه‌ای کاملاً متفاوت در مورد معماری دفاع می‌کند. او با توجه به تمرکز جدید بر عملکرد، قراردادهای قدیمی در طراحی و محیط ساخته شده را رد می کند. این نه تنها شکاف بین دانشگاه و عمل را پر می کند، بلکه به طور قابل توجهی، به شکل و عملکرد در طراحی می پردازد. همچنین تأثیر گسترده‌ای بر تولید و توسعه دانش دارد و تأکید مهمی بر تحقیقات طراحی در معماری و ارزش رویکرد بین‌رشته‌ای دارد.

اگرچه «عملکرد» برای اولین بار به عنوان یک مفهوم در علوم انسانی تکامل یافت. در دهه‌های 1940 و 1950، هرگز قبلاً به‌طور سیستماتیک در معماری به‌صورتی فراگیر به کار گرفته نشده بود. در اینجا مایکل هنسل، معماری مبتنی بر عملکرد را به عنوان یک رویکرد یکپارچه برای طراحی معماری، محیط ساخته شده و پرسش‌های مربوط به پایداری ارائه می‌کند. او تاکید می کند که چگونه مفاهیم اصلی و ویژگی های خاص، مانند آب و هوا، عملکرد مصالح و الگوهای سکونت، می توانند معماری را در خدمت محیط طبیعی قرار دهند. طیف وسیعی از نمونه‌ها برای حمایت از استدلال او ذکر شده است، از ساختمان‌های سنتی پایدار، مانند پل کهجو در اصفهان و کاخ توپکاپی در استانبول گرفته تا آثار معاصر بیشتری از Cloud 9، معماران امور خارجه، استیون هال و OCEAN.

Architecture is on the brink. It is a discipline in crisis. Over the last two decades, architectural debate has diversified to the point of fragmentation and exhaustion.  What is called for is an overarching argument or set of criteria on which to approach the design and construction of the built environment. Here, the internationally renowned architect and educator Michael Hensel advocates an entirely different way of thinking about architecture. By favouring a new focus on performance, he rejects longstanding conventions in design and the built environment. This not only bridges the gap between academia and practice, but, even more significantly, the treatment of form and function in design. It also has a far-reaching impact on knowledge production and development, placing an important emphasis on design research in architecture and the value of an interdisciplinary approach.

Though ‘performance’ first evolved as a concept in the humanities in the 1940s and 1950s, it has never previously been systematically applied in architecture in an inclusive manner. Here Michael Hensel offers Performance-Orientated Architecture as an integrative approach to architectural design, the built environment and questions of sustainability. He highlights how core concepts and specific traits, such as climate, material performance and settlement patterns, can put architecture in the service of the natural environment. A wide range of examples are cited to support his argument, from traditional sustainable buildings, such as the Kahju Bridge in Isfahan and the Topkapí Palace in Istanbul to more contemporary works by Cloud 9, Foreign Office Architects, Steven Holl and OCEAN.