Pablo Trapero and the Politics of Violence

این مطالعه ابتکاری نشان می‌دهد که پابلو تراپرو، کارگردان آرژانتینی، از طریق بازنمایی منحصربه‌فرد خود از خشونت، خود را به عنوان یکی از فیلم‌سازان کاملاً سیاسی قرن بیست و یکم معرفی کرده است. داگلاس مولیکن با بررسی مفهوم گسترده خشونت و نحوه نمایش آن بر روی پرده، راه‌هایی را که تراپرو از آن خشونت استفاده می‌کند، به‌ویژه مفهوم خشونت عینی ژیژک، به‌عنوان وسیله‌ای برای میانجیگری سیاسی شناسایی و تحلیل می‌کند. > از طریق تمرکز بر چندین عنصر که قبلاً مورد مطالعه قرار نگرفته بودند از فیلم‌های تراپرو، مولیکن روش‌هایی را برجسته می‌کند که در آن آثار کارگردان نگرانی‌های امروزی درباره نابرابری‌های اجتماعی و بی‌عدالتی در آرژانتین نئولیبرال را بر روی پرده نشان می‌دهد. در نهایت، او بررسی می‌کند که چگونه تراپرو جنبه‌هایی از سنت طولانی فیلم سیاسی آرژانتین را با عناصر Nuevo Cine Argentino ترکیب می‌کند تا صدای سیاسی منحصربه‌فردی خلق کند.