Out of Place: German Realism, Displacement and Modernity

در اواخر قرن نوزدهم آلمان، شروع مدرنیته نحوه تجربه مردم از مکان را تغییر داد. در واکنش به افزایش صنعتی شدن و شهرنشینی، گسترش سرمایه داری بین المللی، و گسترش شبکه های راه آهن و دیگر شبکه های مسافرتی، حس متصل بودن به یک مکان خاص جای خود را به یک حس ناآرام از جابجایی داد. خارج از مکان آثار سه نماینده اصلی رئالیسم آلمان - ویلهلم رابه، تئودور فونتان و گوتفرید کلر - را در این زمینه تاریخی تحلیل می‌کند. از دست دادن مکان درک شده که در متون آنها مشهود است در گفتمان معاصر مسکن و اصلاحات شهری قرار می‌گیرد، اما همچنین چنین گفتمانی را از دریچه نظریه‌های مکان قرن بیستم می‌بیند. جان بی لیون با آگاهی از رویکردهای پدیدارشناختی (هایدگر و کیسی) و مارکسیستی (دلوز، گاتاری و بنیامین) به مکان، مبارزه برای پرداختن به مسائل مکان و فضا را برجسته می کند که امروزه در بحث های پیرامون محیط زیست گرایی، فراملیت گرایی، جهانی شدن دوباره ظاهر می شوند. ، و منطقه گرایی.

In late nineteenth-century Germany, the onset of modernity transformed how people experienced place. In response to increased industrialization and urbanization, the expansion of international capitalism, and the extension of railway and other travel networks, the sense of being connected to a specific place gave way to an unsettling sense of displacement. Out of Place analyzes the works of three major representatives of German Realism-Wilhelm Raabe, Theodor Fontane, and Gottfried Keller-within this historical context. It situates the perceived loss of place evident in their texts within the contemporary discourse of housing and urban reform, but also views such discourse through the lens of twentienth-century theories of place. Informed by both phenomenological (Heidegger and Casey) as well as Marxist (Deleuze, Guattari, and Benjamin) approaches to place, John B. Lyon highlights the struggle to address issues of place and space that reappear today in debates about environmentalism, transnationalism, globalization, and regionalism.