One Money for Europe?: The Economics and Politics of EMU

اروپا در مسیر اتحادیه پولی (EMU) است، حتی اگر ممکن است تاخیرها و انحرافاتی در راه باشد. نقطه کانونی EMU ارز واحد آن خواهد بود که در تمام کشورهای شرکت کننده معتبر است و جایگزین ارزهای ملی خواهد شد. درد و استرس انتقالی قابل توجهی وجود خواهد داشت، بیشتر از همه برای کشورهای عضو با بدهی های عمومی بسیار بالا. برای بقیه، راه پیش رو هموار نخواهد بود، اما باید با سیاست پولی آسان تر در آلمان از سال 1993 کمک کند. حداقل برای برخی کشورها، این درد به دلیل نقص طراحی در قوانین انتقالی برای ورود - که وجود دارد - بی جهت تشدید خواهد شد. هنوز زمان برای درمان نویسنده - که هیچ تحسین کننده اروپای فدرال نیست - توضیح می دهد که چگونه EMU می تواند در اروپای کنفدرال بدون مدیر اجرایی فدرال و با پارلمان نسبتاً ضعیف بهتر عمل کند. Eurofed مستقل مسئول مدیریت سیاست اقتصادی بر مبنای کل اتحادیه اروپا خواهد بود، در حالی که دولت های ملی می توانند از سیاست های مالی برای کاهش انحرافات محلی استفاده کنند. با این حال، مناطق ضعیف و کشورهای حاشیه ای فقیر به کمک انعطاف پذیرتری از منابع اتحادیه اروپا نیاز دارند.

Europe is on the road to monetary union (EMU) even if there may be delays and diversions on the way. The focal point of EMU will be its single currency, valid throughout all participating countries, and replacing the national currencies. There will be considerable transitional pain and stress, most of all for member states with very high public debts. For the rest, the road ahead will not be smooth, but should be assisted by easier monetary policy in Germany since 1993. For some countries at least, the pain will be aggravated unnecessarily by design defects in the transitional rules for entry - which there is still time to remedy. The author - no admirer of a federal Europe - describes how EMU could actually work better in a confederal Europe with no federal chief executive and with a relatively weak Parliament. The independent Eurofed would be responsible for managing economic policy on an EC-wide basis, while national governments could use fiscal policies to mitigate local deviations. Weak regions and poor peripheral countries would require more flexible assistance from EC resources, however.