On Criminalization: An Essay in the Philosophy of the Criminal Law

من با معرفی موضوعات اصلی کار و دعوت به بررسی آنها شروع می کنم. به عنوان وسوسه، طرحی از اهمیت عملی آنها و چالش فلسفی آنها ارائه می کنم. و من پیش نمایشی از سازماندهی و بحث مرکزی کار ارائه می کنم. چیزی به قدری بدیهی است که به راحتی و اغلب نادیده گرفته می شود: اجرای قوانین کیفری، مزاحم ترین و قهری ترین اعمال قدرت داخلی توسط یک دولت است. ممانعت اجباری مردم از انجام کاری که می‌خواهند انجام دهند، مجبور کردن اجباری مردم به انجام کاری که نمی‌خواهند انجام دهند - و اعمال زور صرفاً تلاش برای وادار کردن یا جلوگیری از این فعالیت‌های دولتی پیامدهای بسیار جدی دارد. در واقع، هیچ نهاد دولتی احتمالاً تأثیر عمیق‌تری بر زندگی تک تک شهروندان نخواهد داشت تا نهادهای نظام عدالت کیفری. من ارزیابی هربرت پکر را تایید می کنم: تحریم کیفری تهدید نهایی قانون است. تنبیه شدن برای جرم با تنظیم شدن در جهت منافع عمومی، یا مجبور شدن به جبران خسارت دیگری که بر اثر رفتار خود مجروح شده است، یا تحت درمان شدن برای یک بیماری متفاوت است. این تحریم در عین حال منحصراً اجباری است و به معنای وسیع، منحصر به فرد گران است. در نتیجه، این فعالیت‌های دولتی نیاز ویژه‌ای به حکم اخلاقی دارند. با توجه به پتانسیل زیاد برای انجام بی عدالتی شدید، قدرت دولت که در سیستم عدالت کیفری تجسم یافته است نباید در غیاب توجیه اخلاقی کامل و قانع کننده اعمال شود.

I begin by introducing the main issues of the work, and inviting their consideration; as enticement, I offer a sketch of their practical importance, and of the philosophical challenge they present. And I provide a preview of the work's organization and central argument. There is something so obvious that it is easily-and often-overlooked: the enforcing of criminal statutes is the most intrusive and coercive exercise of domestic power by a state. Forcibly preventing people from doing that which they wish to do, forcibly compelling people to do that which they do not wish to do-and wielding force merely attempting to compel or prevent-these state activities have extraordinarily serious ramifications. Indeed, no state institutions are likely to have more profound an impact on the lives of individual citizens than those of the criminal justice system. I endorse Herbert Packer's assessment: The criminal sanction is the law's ultimate threat. Being punished for a crime is different from being regulated in the public interest, or being forced to compensate another who has been injured by one's conduct, or being treated for a disease. The sanction is at once l uniquely coercive and, in the broadest sense, uniquely expensive. As a consequence, these state activities are in special need of moral warrant. Given the great potential for doing grave injustice, the power of the state embodied in the criminal justice system ought not be exercised in the absence of a complete and compelling moral justification.