On Conditionals in the Greek Pentateuch: A Study of Translation Syntax

این کتاب به بررسی شرط ها در پنج کتاب یونانی از دیدگاه بررسی نحو ترجمه می پردازد. این خصلت دوگانه یونانی Septuagintal را هم به عنوان ترجمه ای از عبری و هم به عنوان یونانی بومی به طور جدی مورد توجه قرار می دهد. از نظر روش شناختی، عبری زیربنایی در مقایسه نزدیک با ترجمه حاصل، با هدف بررسی ویژگی های عمده در مترجمان، نقطه عزیمت در نظر گرفته می شود؟ رسیدگی به این ساختمان پیچیده اینها شامل ارائه اشکال کلامی و غیرکلامی در پروتاسیس و آپودوزیس، مسئله تقسیم حسی بین دو بند سازنده، تأثیر ژانر یا نوع گفتمان و تداخل شکل یا ساختار زیربنایی است.

تحلیل‌های دقیق ترجمه حاصل، ویژگی‌هایی را نشان می‌دهد که از یک سو یونانی طبیعی هستند، و از سوی دیگر ویژگی‌هایی را نشان می‌دهند که به شخصیت \"ترجمه-زبان\" خیانت می‌کنند، از طرف دیگر به دلیل تداخل از متن منبع دومی خود را به وضوح در تفاسیر غیر دستوری یا غیرطبیعی نشان می‌دهد، و به شیوه‌ای ظریف‌تر، از طریق معادل‌هایی که از نظر دستوری قابل قبول هستند اما در مقایسه با ترکیب‌های یونانی اصلی معاصر سپتواژینت با فراوانی بسیار بالایی در Septuagint وجود دارند.

The book examines conditionals in the Greek Pentateuch from the point of view of the study of translation syntax. It takes seriously into account the double character of Septuagintal Greek, both as a translation from Hebrew and as vernacular Greek. Methodologically, the underlying Hebrew is taken as the point of departure in close comparison with the resultant translation, with the purpose of examining major features in the translators? handling of this complex construction. These include the rendering of verbal and non-verbal forms in the protasis and apodosis, the question of sense-division between the two constituent clauses, the influence of genre or discourse type and interference from the underlying form or structure.

Detailed analyses of the resultant translation displays features that are natural Greek, on the one hand, and features that betray the character of "translation-language", on the other hand, owing to interference from the source text. The latter manifests itself most conspicuously in renderings that are ungrammatical or unnatural, and, in a more subtle way, through equivalents which are grammatically acceptable but occur with a strikingly high frequency in the Septuagint as compared with original Greek compositions contemporary with the Septuagint.