Numerus clausus: Pourquoi la France va manquer de medecins

از خواندن Quotidien du Médecin، دکتر والاک داستان numerus clausus را بیان می کند که در سال 1971 در فرانسه در آغاز سال دوم مطالعات پزشکی معرفی شد. به طور معمول حدود 8000 نفر در سال، تعداد دانش آموزان به تدریج توسط همه دولت ها کاهش یافت تا اینکه در دهه 1990 به 3500 نفر رسید. عدم توجیه این سهمیه بندی و پیامدهای جدی آن، و اکنون به سطح دهه 1970 بازگشته ایم. برجسته تر. برای تخصص های خاص و در مناطق خاص. بخش اول Numerus Clausus به تفصیل دلایل ارائه شده توسط موافقان و مخالفان numerus clausus، دانشگاه، بیمارستان، سیاسی، اقتصادی و انگیزه های صنفی را شرح می دهد.

دومین محدودیت برای مطالعات پزشکی در دهه 1980 در سطح دسترسی به دوره سوم ایجاد شد که برای پزشکی عمومی یا برای یک تخصص آماده می شد. جزئیات تکاملی که از بیمارستان بین‌المللی به رویدادهای رتبه‌بندی ملی منجر می‌شود، با ارائه پروژه‌های بسیاری که تصور شده‌اند و برای برخی از آنها انجام شده است، بیان می‌شود. در اینجا انگیزه اساسی تصمیم گیرندگان پایان دادن به نخبه گرایی مدارس شبانه روزی سنتی و ترویج طب عمومی بود. بخش دوم Numerus Clausus به جزئیات مشکلات این شرکت می پردازد.

در بخش سوم، دکتر والاک تلاش‌ها برای اصلاح ساختار قدرت پزشکی در بیمارستان‌ها را بازگو می‌کند، که توسط یک سازمان فئودالی مشخص شده است که در آن اقتدار ناشی از فرمانی از رژیم ویشی است که هرگز لغو نشده است. نه جنبش می 1968 و نه پروژه دپارتمان دولت های سوسیالیستی سال های 1981-1986، و نه تلاش های بعدی، موفق به پایان دادن به "ماندارینات" نشدند. سازمان جدید ارائه شده توسط قانون HPST سال 2009 تغییراتی را پیش بینی می کند که پیش بینی آن دشوار است.

A partir de la lecture du Quotidien du Médecin, le Dr Wallach raconte l’histoire du numerus clausus instauré en France en 1971 � l’entrée en deuxième année des études de médecine. Normalement situé autour de 8000 par an, le nombre d’étudiants a été progressivement abaissé par tous les gouvernements, jusqu’� atteindre 3500 dans les années 1990. Ce n’est qu’aux alentours de 2000 qu’on a pris conscience de l’absence de justification de ce rationnement et de ses graves conséquences, et on est revenu maintenant au niveau des années 1970. Cependant, le numerus clausus des années 1980-2000 laisse prévoir pour les prochaines décennies une pénurie de médecins considérable, pénurie globale qui sera plus accentuée pour certaines spécialités et dans certaines régions. La première partie de Numerus Clausus détaille les arguments présentés par les partisans et les opposants du numerus clausus, les motivations universitaires, hospitalières, politiques, économiques, syndicales.

Une seconde limitation aux études médicales a été mise en place dans les années 1980, au niveau de l’accès au troisième cycle, préparant soit � la médecine générale, soit � une spécialité. Les détails de l’évolution menant de l’Internat des hôpitaux aux Epreuves Classantes Nationales sont racontés, avec l’exposé des nombreux projets qui ont été imaginés, et pour certains réalisés. Ici la motivation essentielle des décideurs a été de mettre fin � l’élitisme de l’Internat traditionnel et de valoriser la médecine générale. La seconde partie de Numerus Clausus détaille les difficultés de cette entreprise.

Dans une troisième partie, le Dr Wallach raconte les tentatives de modification de la structure du pouvoir médical dans les hôpitaux, marqué par une organisation féodale où l’autorité vient d’un décret du régime de Vichy, jamais abrogé. Ni le mouvement de Mai 1968 ni le projet de département des gouvernements socialistes des années 1981-1986, ni les tentatives ultérieures, n’ont réussi � mettre fin au « mandarinat ». La nouvelle organisation prévue par la loi HPST de 2009 augure de modifications difficiles � anticiper.