Nuevos fantasmas recorren México

ارواح جدید از طریق مکزیک سفر می کنند رویکردهای جدیدی را برای مطالعه ارواح در ادبیات قرن بیست و یکم مکزیک در کار هشت نویسنده معاصر ارائه می دهد. Guadalupe Nettel ، Valeria Luiselli ، Yuri Herrera ، Emiliano Monge ، Daniel Sada ، Elmer Mendoza ، Julián Herbert و Carmen Boullosa ، به روش های مختلف ، نمایندگی یک ارواح واقعی ، موجود و ملموس را پیشنهاد می کنند. برای انجام این کار ، آنها از فرم مهاجر ، دو برابر ( دوپلگنگنگر ) از زنی که کار او خوانده نشده یا در نظر گرفته نشده است ، استفاده می کنند ، از افرادی که بدون هدف در مکان های مرزی زندگی می کنند و بخشی از مکان را احساس نمی کنند.
بر خلاف ارواح اثیری ، مشخصه آثاری مانند Carlos Fuentes Aura یا روح در مجازات پدرو پارامو از خوان خطافو ، یا از هر یک از ظواهر داستان های فرانسیسکو طارو ، ارواح در نویسندگان 21 سالهای آرامی در اینجا ، یک گزینه بازنمایی و بازنمایی است. این منبعی است که از طریق آن نویسندگان به دنبال تفسیر یک واقعیت سیاسی ، تاریخی ، فرهنگی و هویتی هستند: ایجاد ارواح واقعی ، که با این سیستم با آنها رفتار می شود انگار که ظاهر ، خلاء ، یک شرکت توخالی است. گویی آنها هیچی نبودند.

Nuevos fantasmas recorren México propone nuevas aproximaciones al estudio de lo fantasmal en la literatura del siglo XXI mexicana en la obra de ocho autores contemporáneos. Guadalupe Nettel, Valeria Luiselli, Yuri Herrera, Emiliano Monge, Daniel Sada, Élmer Mendoza, Julián Herbert y Carmen Boullosa plantean, de maneras distintas, la representación de un fantasma real, existente y tangible. Para ello usan la forma del inmigrante, del doble (Doppelgänger), de la mujer cuya obra no es leída ni considerada, de las personas que viven sin un propósito en lugares fronterizos y no se sienten parte de lugar alguno.
A diferencia de los fantasmas etéreos, característicos de obras como Aura de Carlos Fuentes, o de las almas en pena de Pedro Páramo de Juan Rulfo, o de cualquiera de las apariciones de los cuentos de Francisco Tario, la fantasmagoría en los autores aquí analizados es una tendencia, opción representacional y recurso estético de la narrativa mexicana del siglo XXI. Se trata de un recurso mediante el cual los escritores buscan interpretar una realidad política, histórica, cultural e identitaria: la creación de fantasmas reales, a quienes el sistema trata como si fueran una aparición, un vacío, una corporeidad hueca; como si no fueran nada.