No Place for Ethics: Judicial Review, Legal Positivism, and the Supreme Court of the United States

در جایی برای اخلاق نیست، هیل استدلال می‌کند که بررسی قضایی معاصر توسط دیوان عالی ایالات متحده مبتنی بر درک اشتباه پوزیتیویستی آن از قانون است. صرفاً به این دلیل که نظم یافته است - به عنوان چیزی جدا از اخلاق. بعلاوه، اظهار هرگونه رابطه بین این دو، آلوده کردن هر دو است، یا با تبدیل قانون به بازوی اخلاق، یا با تبدیل اخلاق به بیان قانون. این پوزیتیویسم حقوقی اخیراً زمانی که دیوان عالی اعلام کرد که CDC با تمدید مهلت قانونی اخراج به منظور جلوگیری از گسترش نوع دلتا کووید-19 به طور غیرقانونی عمل می‌کند، نمایان شد، چیزی که دادگاه اعتراف کرد، منفعت انکارناپذیری برای مردم داشت. اما چقدر اشتباه است که فکر کنیم اقدام به نفع عموم عمل غیرقانونی است در حالی که واقعاً باید اخلاقی عمل کرد و بنابراین باید قانونی باشد.

برای پرداختن به این اشتباه، هیل. ادعا می‌کند که درک نظریه حقوق طبیعی، مبنایی را برای یک رابطه سازنده بین اخلاق و قانون فراهم می‌کند، بدون اینکه نقش متمایز آن‌ها را در پاسخ به این سؤال اساسی اشتباه بگیرم که چگونه باید در جامعه رفتار کنم؟

برای اطمینان از این رابطه، دادگاه در هنگام انجام بررسی خود مسئولیت اصلی را دارد تا این کار را با استناد به اخلاق هنجاری که قانون اساسی ایالات متحده از آن نشأت گرفته و به آن بستگی دارد، انجام دهد. پاسخگو در حالی که قانون اساسی، به عنوان مثال، منافع آزادی افراد را تأیید می کند، منشأ آن منافعی نیست که منشأ آنها در حقوق بشر است که مدت ها قبل از آن بوده است.

ضروری این استدلال، قدردانی از اخلاق به عنوان عینی و مبتنی بر اصولی است، مانند اصول عدالت، حقیقت و عقل که باید رفتار انسان را در همان سرچشمه آگاه کند. این قدردانی از اخلاق که در تجزیه و تحلیل پنج پرونده اصلی دادگاه عالی اعمال می‌شود، نشان می‌دهد که این پرونده‌ها چقدر اشتباه تصمیم گرفته‌اند.

In No Place for Ethics, Hill argues that contemporary judicial review by the U.S. Supreme Court rests on its mistaken positivist understanding of law—law simply because so ordered—as something separate from ethics. Further, to assert any relation between the two is to contaminate both, either by turning law into an arm of ethics, or by making ethics an expression of law. This legal positivism was on full display recently when the Supreme Court declared that the CDC was acting unlawfully by extending the eviction moratorium to contain the spread of the Covid-19 Delta variant, something that, the Court admitted, was of indisputable benefit to the public. How mistaken however to think that acting for the good of the public is to act unlawfully when actually it is to act ethically and must therefore be lawful.

To address this mistake, Hill contends that an understanding of natural law theory provides the basis for a constitutive relation between ethics and law without confusing their distinct role in answering the basic question, how should I behave in society?

To secure that relation, the Court has an overriding responsibility when carrying out its review to do so with reference to normative ethics from which the U.S. Constitution is derived and to which it is accountable. While the Constitution confirms, for example, the liberty interests of individuals, it does not originate those interests which have their origin in human rights that long preceded it.

Essential to this argument is an appreciation of ethics as objective and based on principles, like those of justice, truth, and reason that ought to inform human behavior at its very springs. Applied in an analysis of five major Supreme Court cases, this appreciation of ethics reveals how wrongly decided these cases are.