Nietzsche’s Earth: Great Events, Great Politics

ما باید از نیچه برای برخی از مهمترین دستاوردهای تاریخ روشنفکری تشکر کنیم، اما همانطور که گری شاپیرو در این نگاه منحصر به فرد به اندیشه نیچه نشان می دهد، فیلسوف قرن نوزدهم در واقع برخی از مبرم ترین سؤالات عصر ما را پیش بینی کرده است. شاپیرو با قرار دادن نیچه در گفتگو با فیلسوفان معاصر مانند دلوز، آگامبن، فوکو، دریدا و دیگران، ایده های قدرتمند نیچه را به موضوعاتی مرتبط می کند که بسیار در دستور کار معاصر قرار دارند: جهانی شدن، ماهیت زمین قابل زندگی، و مقوله های ژئوپلیتیکی که در دستور کار معاصر قرار دارند. شخصیت‌ها و مکان‌ها را مشخص کنید.
           
شاپیرو رد ناگزیر بودن تاریخی توسط نیچه و ایده‌اش درباره پایان تاریخ را بررسی می‌کند. او دیدگاه پیش‌بینی‌کننده نیچه از تحرک عظیم انسان امروزی و انتقاد او از تلاش‌های مذبوحانه دولت ملت برای حفظ حاکمیت انحصاری خود با اعلام شرایط اضطراری و شرایط استثنایی را برجسته می‌کند. شاپیرو سپس دیدگاه نیچه از یک زمین باغ دگرگون شده و روش هایی را که زیبایی شناسی آنتروپوسن ترسیم می کند، بررسی می کند. او با توضیح ساختار سیاسی عمیق «فلسفه دجال» نیچه، با ربط دادن آن به الهیات سیاسی سنتی پایان می‌دهد. زمین نیچه با مثلث بندی نیچه بین زمان خود و زمان ما، بین آلمان بیسمارک و آمریکای پس از 11 سپتامبر، خوانندگان را دعوت می کند تا نه تنها در مورد خود فیلسوف، بلکه در جهت گیری تاریخ بشر تجدید نظر کنند.
 < /div>

We have Nietzsche to thank for some of the most important accomplishments in intellectual history, but as Gary Shapiro shows in this unique look at Nietzsche’s thought, the nineteenth-century philosopher actually anticipated some of the most pressing questions of our own era. Putting Nietzsche into conversation with contemporary philosophers such as Deleuze, Agamben, Foucault, Derrida, and others, Shapiro links Nietzsche’s powerful ideas to topics that are very much on the contemporary agenda: globalization, the nature of the livable earth, and the geopolitical categories that characterize people and places.
           
Shapiro explores Nietzsche’s rejection of historical inevitability and its idea of the end of history. He highlights Nietzsche’s prescient vision of today’s massive human mobility and his criticism of the nation state’s desperate efforts to sustain its exclusive rule by declaring emergencies and states of exception. Shapiro then explores Nietzsche’s vision of a transformed garden earth and the ways it sketches an aesthetic of the Anthropocene. He concludes with an explanation of the deep political structure of Nietzsche’s “philosophy of the Antichrist,” by relating it to traditional political theology. By triangulating Nietzsche between his time and ours, between Bismarck’s Germany and post-9/11 America, Nietzsche’s Earth invites readers to rethink not just the philosopher himself but the very direction of human history.