ورود به حساب

نام کاربری گذرواژه

گذرواژه را فراموش کردید؟ کلیک کنید

حساب کاربری ندارید؟ ساخت حساب

ساخت حساب کاربری

نام نام کاربری ایمیل شماره موبایل گذرواژه

برای ارتباط با ما می توانید از طریق شماره موبایل زیر از طریق تماس و پیامک با ما در ارتباط باشید


09117307688
09117179751

در صورت عدم پاسخ گویی از طریق پیامک با پشتیبان در ارتباط باشید

دسترسی نامحدود

برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند

ضمانت بازگشت وجه

درصورت عدم همخوانی توضیحات با کتاب

پشتیبانی

از ساعت 7 صبح تا 10 شب

دانلود کتاب Niente panico, si continua a correre

دانلود کتاب نترسید، به دویدن ادامه دهید

Niente panico, si continua a correre

مشخصات کتاب

Niente panico, si continua a correre

ویرایش:  
نویسندگان: ,   
سری:  
ISBN (شابک) : 9788852090608 
ناشر: Mondadori 
سال نشر:  
تعداد صفحات: 0 
زبان: Italian 
فرمت فایل : EPUB (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود) 
حجم فایل: 465 کیلوبایت 

قیمت کتاب (تومان) : 79,000



ثبت امتیاز به این کتاب

میانگین امتیاز به این کتاب :
       تعداد امتیاز دهندگان : 14


در صورت تبدیل فایل کتاب Niente panico, si continua a correre به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.

توجه داشته باشید کتاب نترسید، به دویدن ادامه دهید نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.


توضیحاتی در مورد کتاب نترسید، به دویدن ادامه دهید

در مقدمه این کتاب، جاکومو پورتی استدلال می کند که در زمان اجداد ما چیزهای زیادی در مورد تنزل جسمی و ذهنی ما شناخته شده بود. استرالوپیتکین ها «در حدود 20 سالگی با جگوارها رقابت می کردند و اغلب آنها را شکست می دادند، پس از 200 متر دویدن به 40 می رسیدند و برای نوشیدن آبجو توقف می کردند، در 60 سالگی، اگر به آنجا می رسیدی، از خدای خورشید تشکر می کردی و در بیشتر شما به خاطر لعنتی بازی می کردید، در غار زیبای خود حفر می کردید، زیرا اگر به طور اتفاقی با یک جگوار ملاقات می کردید، نمی توانستید 3 قدم بدید و در نهایت قاتل خواهید شد. انسان بدوی نادان بود و بو می‌کشید، اما عاقل بود، می‌دانست چگونه از آخرین دوره زندگی بدون آسیب و خطر لذت ببرد.» امروز اما به نظر می رسد که این آگاهی از بین رفته است. ما برای بهترین های شخصی رقابت می کنیم، برای شکست دادن دوستان، برای بهبود خود به هر قیمتی. ما با زمان مسابقه می دهیم، اما آیا به چالش کشیدن گذر زمان واقعاً منطقی است؟ این چالشی است که از همان ابتدا برای جیووانی استورتی و فرانتس روسی، دونده نویسندگانی که یاد گرفتیم با ران قدردانی کنیم، چون مادرم مرا شکست داد، از دست رفت. سال ها برای همه می گذرد: کسانی هستند که با دیدن پسر بزرگ یا موهای سفیدش متوجه این موضوع می شوند و کسانی هستند که با مشاهده کیلومترهای طی شده یا سرعتی که در مسابقه به دست می آید آنها را می سنجند. اما حقیقت این است که سن دشمن دویدن نیست، فقط باید بدانید که چگونه آن را با خرد و تعادل تحمل کنید. در کتابی پر از حکایات و ماجراهای شخصی در سراسر جهان، جیوانی و فرانتس به ما نشان می‌دهند که حتی اگر بدن پیر شود، نمی‌توان همان را در مورد روح گفت. آنچه شما با دویدن کیلومترها در امتداد جاده ها و مسیرها می آموزید یک سبک زندگی واقعی است که می تواند کیفیت وجود ما را بهبود بخشد. از قله کلیمانجارو تا دیوار بزرگ چین، از دویدن در خانه تا ماراتن در صحرا، سفر این \"چشنده‌های مسابقه\" که خود را نامیده‌اند، با هدفی خاص ادامه می‌یابد تا نشان دهد که چگونه جستجوی یک نفر چگونه است. بهترین های شخصی اغلب می تواند شادی را به عنوان یک عارضه جانبی داشته باشد. کتابی فراموش نشدنی برای آنهایی که می دوند و برای کسانی که نمی فهمند چرا حتی بعد از شصت سالگی ما به دویدن ادامه می دهیم. جیووانی به یاد می آورد: «و سپس، اگر من در پنجاه سالگی شروع به دویدن کنم، هر کسی می تواند این کار را انجام دهد!»


توضیحاتی درمورد کتاب به خارجی

Nella prefazione a questo libro, Giacomo Poretti sostiene che ai tempi dei nostri antenati si sapeva già molto del nostro degrado fisico e mentale. Gli australopitechi «intorno ai 20 anni facevano le gare con i giaguari, e spesso li battevano, arrivati ai 40 dopo 200 metri di corsa si fermavano per una birretta, a 60 anni, se ci arrivavi, ringraziavi il dio del sole e al massimo giocavi a scopone, te ne stavi rintanato nella tua bella grotta perché se per caso incontravi un giaguaro non riuscivi a fare 3 passi di corsa e finivi sbranato. L\'uomo primitivo era ignorante e tirava su con il naso, ma era saggio, sapeva come godersi l\'ultimo tratto di vita senza traumi e pericoli.» Oggi invece pare che questa consapevolezza sia andata persa. Si gareggia per il primato personale, per battere gli amici, per migliorarsi ad ogni costo. Si gareggia contro il tempo, ma sfidare il tempo che passa ha davvero senso? È una sfida persa in partenza per Giovanni Storti e Franz Rossi, la coppia di corridori scrittori che abbiamo imparato ad apprezzare con Corro perché mia mamma mi picchia. Gli anni passano per tutti: c\'è chi se ne accorge vedendo il figlio cresciuto o i capelli incanutiti, e c\'è chi li misura osservando i chilometri percorsi o la velocità raggiunta in gara. Ma la verità è che l\'età non è nemica della corsa, basta saperla prendere con saggezza ed equilibrio. In un libro ricco di aneddoti personali e di avventure in giro per il mondo, Giovanni e Franz ci dimostrano che anche se il corpo invecchia non si può dire altrettanto dello spirito. Quello che si impara percorrendo di corsa chilometri lungo strade e sentieri è un vero e proprio stile di vita, in grado di migliorare la qualità della nostra esistenza. Dalla vetta del Kilimangiaro alla Grande Muraglia cinese, dalle corsette sotto casa alle maratone nel deserto, continua il viaggio di questi «assaggiatori di corse», come ebbero modo di definirsi, con un obiettivo preciso, dimostrare come spesso la ricerca del proprio record personale può avere come effetto collaterale la felicità. Un libro imperdibile per chi corre e per quelli che non capiscono perché, pur passati i sessanta, si continui a correre. «E poi,» ricorda Giovanni «se ho iniziato a correre io a cinquant\'anni, possono farlo tutti!»





نظرات کاربران