Neurosonography of the Pre-Term Neonate

در طی 5 سال، سونوگرافی جمجمه نوزادان از یک امکان تصویربرداری مبهم و عمدتاً تجربی به روش ترجیحی در معاینه مغز جوان تبدیل شده است. پذیرش تقریباً فوری معاینه اولتراسوند مغز نوزاد بر اساس تعدادی از عوامل تصادفی بود که مهمترین آنها ظهور جمعیت رو به رشدی از نوزادان نارس بود که برای اولین بار پس از دوران نوزادی زنده مانده بودند. این بیماران حساس زمانی که کاملاً برای آن آماده نبودند، شروع به مقاومت در برابر سختی های زندگی خارج رحمی کردند. بیماری های ریوی، قلبی و عفونی دیگر ادعای بسیاری از آنها را نداشتند. با زنده ماندن، یک شبح جدید سر خود را بالا برد: آیا وضعیت ذهنی و عصبی نهایی همین کودکان ارزش هزینه و زمان لازم برای گذراندن ماه های اول زندگی آنها را دارد؟ این موضوع با توجه به شواهدی که در دهه 1970 وجود داشت مبنی بر اینکه نوزادان نارس در معرض خطر بالای خونریزی داخل جمجمه ای و عوارض پس از خونریزی هستند، به طور فزاینده ای مبرم شد. یک روش تصویربرداری که بتواند مغز نارس را ارزیابی کند، به شدت مورد نیاز بود. سی تی اسکن با توانایی اثبات شده خود در تشخیص خونریزی داخل جمجمه از این نظر ارزش کمی داشت. واحدهای اولتراسوند در مقیاس خاکستری ساکن یا مسیر آب نیز همینطور بودند. همه این روش ها محدودیت یکسانی داشتند، عدم قابلیت حمل. با گسترش بخش‌های مراقبت‌های ویژه نوزادان، فناوری‌ای که به‌زودی امکان تصویربرداری عصبی نوزادان در کنار تخت، اسکنر بخش بلادرنگ را فراهم می‌کند، نیز افزایش یافت.

Over a mere 5 years, neonatal cranial sonography has evolved from an obscure and largely experimental imaging possibility to the modality of preference in the examination of the young brain. The almost immediate acceptance of the ultrasound examination of the neonatal brain was based on a number of coinci­ dent factors, the most important of which was the emergence of a burgeoning population of premature neonates who were, for the first time, surviving be­ yond infancy. These delicate patients were beginning to withstand the rigors of extrauterine life when not fully prepared for it; pulmonary, cardiac, and infec­ tious diseases no longer claimed most of them. With survival, a new specter reared its head: Would the eventual mental and neurologic status of these same children be worth the expense and time needed to bring them through their first months? This issue became increasingly pressing as evidence mounted through the 1970s that very premature neonates were at a high risk for intracranial hemor­ rhage and posthemorrhagic complications. An imaging modality that could evaluate the premature brain was sorely needed. The CT scanner with its proven ability to diagnose intracranial hemorrhage was of little value in this regard. So too were static gray-scale or waterpath ultrasound units. These modalities all had the same limitation, lack of portability. As neonatal intensive care units proliferated, so did the technology that would soon allow cribside neonatal neuroimaging, the real-time sector scanner.