Néologirouettes: poésie

در این مجموعه دوم، مانند مجموعه اول، دانیل اوبین صدا / راه خود را در بازی کلمات پیدا می کند. انعطاف پذیری آنها فراتر از حد تخیل است، مهارت آنها شگفت آور است. زبان پوشیده می شود، پلاستیک و الاستیک می شود. در ذهن شاعر می پیچد و می چرخد، خود را در تخیل خواننده می سازد ("انرژی").

در "Neologirouettes" - عنوان آن به خوبی نشان می دهد - دانیل اوبین یک . زبانی انعطاف پذیر که گاه به هر دو زبان، فرانسوی و انگلیسی، آشکار می شود، این دومی مانند پشه توسط «قورباغه های فرانسوی»، قورباغه های آزادی شناور بر حوض مادری، بلعیده می شود. شعر دانیل اوبین خود را وقف ریتم و جادوی کلمات می کند. طنین زمان، کیهان، مردم را در درون خود دارد. او راست، زیبا و سازش ناپذیر، با طنز، سردرگمی و بدون ظرافت می ایستد.

Dans ce deuxième recueil, comme dans le premier, Daniel Aubin trouve sa voix / voie dans le jeu des mots. Leur souplesse déborde les cadres de l'imaginaire, leurs prouesses surprennent. La langue s'habille, plastique et élastique. Elle se contorsionne dans l'esprit du poète, se construit dans l'imaginaire (l'« énergimaginaire ») du lecteur.

Dans « Néologirouettes » - son titre l'indique bien -, Daniel Aubin met au monde une poésie acrobate. Une langue malléable qui se déploie parfois dans les deux langues, le français et l'anglais, cette dernière avalée comme un moustique par les « french frogs », les grenouilles de la liberté flottant sur l'étang maternel. La poésie de Daniel Aubin s'adonne au rythme, à la magie des mots. Elle porte en elle les résonances du temps, de l'univers, d'un peuple. Elle se tient droit, belle et intransigeante, teintée d'humour, de désarroi, et sans subtilité.