Neo-Victorian Cannibalism: A Theory of Contemporary Adaptations

این محور مجموعه‌ای از رمان‌های نئوویکتوریایی معاصر را بررسی می‌کند که رابطه ناآرام آن‌ها با گذشته را می‌توان برحسب غذا خوردن پرخاشگرانه، از جمله آدم‌خواری، تئوریزه کرد. نه تنها از تصویر خوردن مکرراً توسط منتقدان برای درک ادبیات نئوویکتوریایی استفاده می‌شود، بلکه خود موضوع آدم‌خواری نیز آشکارا یا به طور ضمنی در تعدادی از رمان‌ها و نمونه‌های اولیه ویکتوریایی آن‌ها ظاهر می‌شود و در نتیجه منعکس‌کننده رابطه آدم‌خواری بین معاصر و ویکتوریا است. . Tammy Lai-Ming Ho استدلال می کند که پرخاشگرانه خوردن یا آدمخواری را می توان به عنوان یک ویژگی آسیب شناختی و تعیین کننده داستان نئو ویکتوریایی دید، و نشان می دهد که چگونه آدمخواری چارچوبی برای درک منشاء ژانر، رابطه متضاد، دوسوگرا و خشونت آمیز آن با پیشینیان ویکتوریایی و جلوه های گروتسک و گوتیکی که در داستان های خود ایجاد می کند.

This Pivot examines a body of contemporary neo-Victorian novels whose uneasy relationship with the past can be theorised in terms of aggressive eating, including cannibalism. Not only is the imagery of eating repeatedly used by critics to comprehend neo-Victorian literature, the theme of cannibalism itself also appears overtly or implicitly in a number of the novels and their Victorian prototypes, thereby mirroring the cannibalistic relationship between the contemporary and the Victorian. Tammy Lai-Ming Ho argues that aggressive eating or cannibalism can be seen as a pathological and defining characteristic of neo-Victorian fiction, demonstrating how cannibalism provides a framework for understanding the genre’s origin, its conflicted, ambivalent and violent relationship with its Victorian predecessors and the grotesque and gothic effects that it generates in its fiction.