Mysterious Music: Rhythm and Free Verse

گرچه بسیاری از شاعران اخیر اصرار بر خصوصیات \"موسیقی\" شعر خود دارند ، اما تعداد کمی از آنها توضیحات رضایت بخش زبانی را در مورد آن \"موسیقی\" ارائه می دهند. این کتاب به پر کردن این شکاف کمک می کند. این یک مطالعه زبانی مبتنی بر ساختارهای ریتمی و ماهیت ریتم در آیه آزاد T. S. الیوت ، رابرت لاول و جیمز رایت است. این برای دسترسی به خوانندگان نوشته شده است که اگرچه لزوماً متخصص در شعرهای زبانی نیستند ، اما از زبان و شعر آگاهی دارند. این کتاب با بررسی ریتم در زبان به عنوان یک کل و ریتم به عنوان یک ساختار ذهنی اساسی آغاز می شود. این بحث به مفاهیم مربوط به واج شناسی متریک ، آوایی آکوستیک ، فرمالیستی روسی و ایده های انتقادی جدید ریتم و متر و نظریه موسیقی می پردازد. سپس تجزیه و تحلیل می کند که نویسنده (وام گرفتن یک عبارت از جرارد مانلی هاپکینز) آن را \"چهره های ریتمیک صدا\" ، نحو ، ساختار خط و Intonation در شعر الیوت ، لاول و رایت می نامد. اگرچه این کتاب روی این سه نویسنده متمرکز است ، اما شاعران دیگر در نظر گرفته شده اند - به ویژه جیمی سانتیاگو باکا ، دنیس لورتوف و اتریج نایت - به منظور نشان دادن نحوه استفاده از لهجه های مختلف از الگوهای مختلف Intonation برای اثر شاعرانه. این کتاب همچنین شعرهای معاصر را با مقایسه مختصر با کار قرن های قبل متناسب می کند. نویسنده استدلال می کند که در بحث در مورد ریتم و ساختارهای آن ، روش قدیمی برای تجزیه و تحلیل انواع \"پاهای متریک\" کمتر از مفید است ، و این که زمینه نسبتاً جدید واج شناسی متریک نیز محدودیت های جدی دارد. در عوض ، او یک رویکرد جدید را بر اساس \"ارقام صدا\" یا \"ارقام ریتم\" پیش می برد ، که هر دو شامل تکرار برخی از مؤلفه های کلیدی زبانی است: صدا ، دنباله ای از صداها ، یک روش برای شکل گیری کلمات ، یک ساختار عبارت ، یک ساختار خط یا یک ملودی داخلی (به معنای واقعی کلمه ، یک لحن - حرکت زمین در طول زمان). در ساده ترین زبان ممکن ، نویسنده مفاهیم و اصطلاحات مختلف زبانی را همانطور که رخ می دهد توضیح می دهد. وی همچنین واژه نامه ای از اصطلاحات را ارائه داده است که ممکن است برای افراد غیرقانونی ناآشنا باشد یا ممکن است معانی مختلفی را در سایر رشته ها به همراه داشته باشد.

Though many recent poets insist on their poetry’s “musical” qualities, few offer linguistically satisfying explanations of that “music.” This book helps to fill that gap. It is a linguistically based study of rythmic structures, and of the nature of rhythm, in the free verse of T. S. Eliot, Robert Lowell, and James Wright. It was written for accessibility to readers who, although not necessarily specialists in linguistic poetics, have some knowledge of language and poetry. The book begins with an examination of rhythm in language as a whole, and of rhythm as a basic mental structure. This discussion touches on concepts from metrical phonology, acoustic phonetics, Russian Formalist and New Critical ideas of rhythm and meter, and music theory. It then analyzes what the author (borrowing a phrase from Gerard Manley Hopkins) calls “rhythmic figures of sound,” syntax, line structure, and intonation in the poetry of Eliot, Lowell, and Wright. Although the book focuses on these three writers, other poets are considered—notably Jimmy Santiago Baca, Denise Levertov, and Etheridge Knight—in order to illustrate the way different dialects use different intonation patterns for poetic effect. The book also contextualizes contemporary poems with brief comparisons to work from previous centuries. The author argues that in discussions of rhythm and its structures, the old-fashioned way of analyzing types of “metrical feet” proves less than useful, and that the relatively new field of metrical phonology also has serious limitations. Instead, he advances a new approach based on “figures of sound” or “figures of rhythm,” both of which involve the repetition of some key linguistic component: a sound, a sequence of sounds, a method of forming words, a phrase structure, a line structure, or an intonational melody (literally, a tune—the movement of pitch through time). In the simplest language possible, the author explains various linguistic concepts and terms as they occur. He has also provided a glossary of terms that may be unfamiliar to nonlinguists or that may carry different meanings in other disciplines.