My grandmother's glass eye: a look at poetry

«ما - ما توده‌ها - از شعر به معنای چیزی مبهم، چیزی نادرست، چیزی نشاط‌آور، چیزی زیبا، چیزی آنقدر شیوا که برای روزمره نیست، می‌گوییم. کلمه "شعر" در آنجا با "روح" است. و من مخالفم.'

چشم شیشه ای مادربزرگم یادگیری قابل توجه، تخصص هوشمند خود را به طرزی هوشمندانه و به یاد ماندنی به کار می گیرد. این تمرینی برای ابهام زدایی و وضوح است. اگر می‌خواهید بدانید شعر در صفحه چگونه کار می‌کند، در اینجا گزارش‌های مطمئن از شعرهای خاص وجود دارد. چیزی جانسونی در عقل سلیم کریگ رین وجود دارد - یک توپ ویرانگر زیبا که با دقت و ظرافت برای جدا کردن افراد پرمدعا، پرمحتوا و بیش از حد تبلیغ شده استفاده می شود. در اینجا، یک تمرین‌کننده که دامنه‌اش از بیون تا جان لنون، ​​از بیشاپ تا بالانچین را شامل می‌شود، به خوبی و با دقت خوانده می‌شود.

'By poetry we - we the masses - mean something vague, something untrue, something uplifting, something beautiful, something so eloquent it isn't for everyday. The word "poetry" is up there with "soul". And I am against it.'

My Grandmother's Glass Eye deploys its considerable learning, its intelligent expertise, wittily, memorably. It is an exercise in demystification and clarity. If you want to know how poetry works on the page, here are sure-footed accounts of particular poems. There is something Johnsonian in Craig Raine's common sense - an elegant wrecking ball used with precision and delicacy to pick off the pretentious, the platitudinous, the over-promoted. Here, poetry is well read, attentively read, by a practitioner whose range runs from Bion to John Lennon, from Bishop to Balanchine.