Muslim Chinese—the Hui in Rural Ningxia: Internal Migration and Ethnoreligious Identification

هوی ها عمدتا چینی های مسلمان هستند که ادعای اجداد از مناطق فارسی و عربی در آسیای میانه و خاورمیانه را دارند. براساس سرشماری سال 2010 ، HUI بزرگترین گروه مسلمان در چین و سومین اقلیت قومی آن با جمعیت 10.6 میلیون نفر است. با توجه به توزیع جغرافیایی گسترده و جمع آوری طولانی مدت توسط اکثریت ملحد هان ، مسئله هویت هوی به ندرت در علوم انسانی و علوم اجتماعی در چین و خارج از کشور مطرح می شود. این کتاب هویت HUI را در منطقه روستایی منطقه خودمختار Ningxia Hui بررسی می کند ، در حالی که نوسازی سریع و صنعتی شدن چین در قرن بیست و یکم را در نظر می گیرد. به طور خاص ، آن را به مهاجرت گسترده داخلی جمعیت های روستایی ، که در چند دهه گذشته نقش اساسی در زندگی اقتصادی اقتصادی دهقانان چینی داشته است ، متمرکز شده است. بر اساس داده های میدانی جمع آوری شده بین سالهای 2011 تا 2013 در بین Jahriyya Hui ، این مطالعه به دنبال روشن شدن تأثیرات مهاجرت بر هویت قومی هوی با بررسی سه موضوع کلیدی است: مفهوم خلوص Hui ، روزه و اعتقاد آنها در پس از آن. در رابطه با این نکات مرجع ، آیین های مذهبی ، از جمله مراسم بزرگداشت و سریع ماه رمضان و همچنین اشکال و ارزشهای در حال تغییر آنها ، نشان داده شده و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. این پایان نامه نشان می دهد که اسلام همچنان نقش مهمی در ترسیم مرزها و حفظ هویت برای هوی قبل و بعد از مهاجرت دارد. با این حال ، حرکات جمعیتی در نینگکسیا منجر به افزایش تعامل بین جمعیت HUI و HAN و همچنین بین HUI از متنوع ›Menhuan‹ (مسیرهای SUFI) می شود. در نتیجه ، آگاهی منحصر به فرد Hui ›Menhuan در حال تضعیف است و مفهوم خلوص آنها در معرض بسیاری از سؤالات ، تردیدها ، ابهامات و تنش ها قرار می گیرد.

The Hui are predominantly Muslim Chinese who claim ancestry from Persian and Arabicspeaking regions in Central Asia and the Middle East. According to the 2010 census, the Hui are the largest Muslim group in China and its third largest ethnic minority with a total population of 10.6 million. Due to their extensive geographic distribution and longterm acculturation by the atheist Han majority, the question of Hui identity is rarely raised in humanities and social sciences both in China and abroad. This book examines Hui iden­tity in the rural area of Ningxia Hui Auto­no­mous Region, while taking account of China’s rapid moder­ni­sa­tion and indu­s­tria­li­sa­tion in the twentyfirst century. Speci­fi­cally, it focuses on the massive internal migra­tion of rural popu­la­tions, which has been playing an essen­tial role in the socioe­co­nomic life of Chinese peasants in the past few decades. Based on field data collected between 2011 and 2013 among the Jahriyya Hui, the study seeks to clarify the impacts of migra­tion on the Hui’s ethno­re­li­gious iden­tity by inves­ti­ga­ting three key issues: the Hui’s purity concept, fasting and their belief in the after­world. In rela­tion to these refe­rence points, reli­gious rituals, inclu­ding comme­mo­ra­tion cere­mo­nies and the Ramadan fast as well as their chan­ging forms and values, are illu­s­t­rated and analysed. The thesis shows that Islam conti­nues to play a crucial part in drawing boun­da­ries and main­tai­ning iden­tity for the Hui both before and after migra­tion. However, popu­la­tion move­ments in Ningxia are resul­ting in increased inter­ac­tions between Hui and Han popu­la­tions as well as between Hui from diverse ›menhuan‹ (Sufi paths). Conse­qu­ently, the Hui’s unique ›menhuan‹ aware­ness is being weakened and their purity concept subjected to many queries, doubts, ambi­gui­ties, and tensions.