Mossback: Ecology, Emancipation, and Foraging for Hope in Painful Places

در Mossback، دیوید پریچت از جغرافیا، تاریخ و شجره نامه عبور می کند تا مناظر و اساطیر را در تقاطع عدالت محیطی، بومی و اجتماعی کشف کند. این مجموعه از دوازده مقاله به جستجوی زمین می‌پردازد - از قلب یک باتلاق گرفته تا خطوط شبکه مدرن که حوضه‌های آبخیز ما را بازسازی می‌کنند، تا ردپای حیواناتی که این زمین را به اشتراک می‌گذارند، تا مناظر درونی روح - برای یافتن نماهایی از نور در تاریکی. مکان‌ها و امید در میراث‌های دردناک.

پریچت سفری به مرداب دیسمال را بازگو می‌کند، جایی که از بسیاری از افراد الهام می‌گیرد. مردم برده ای که در آنجا پناه گرفتند. قطعه دیگر دو راه برای دیدن منظره ارائه می دهد: حوضه آبخیز به عنوان یک واحد اکولوژیکی، و شبکه به عنوان یک ساختار استعماری. یکی دیگر نیز روایتی شخصی با داستان دنباله اشک می‌پیوندد تا توضیح دهد که چگونه استعمار مهاجران به آخرالزمانی برای ملل و بوم‌شناسی‌های بومی تبدیل شد. پریچت یک داستان آخرالزمانی اولیه از کتاب دانیل را بررسی می کند و راه های جدیدی را برای ارتباط با این سرزمین و ساکنان آن در نظر می گیرد. او بر رابطه بین فناوری و درختان تمرکز می‌کند تا استدلال کند که انسان‌ها تا حد زیادی روابط متقابل اکولوژیکی را به نفع روش‌های زندگی استخراجی کنار گذاشته‌اند، و او در رودخانه ونتورا سفر می‌کند و به این فکر می‌کند که آبراه‌ها در معرض خطر هستند، اما همچنان به عنوان پناهگاهی برای مردم و حیات وحش عمل می‌کنند.

کلمه خزه برای توصیف ساکنان جنوب روستایی که در دوران استعمار در مناطق باتلاقی زندگی می کردند به کار می رفت. آنقدر آهسته حرکت کردند که خزه روی لباس آنها رشد کرد. همچنین برای توصیف ماهی‌ها و لاک‌پشت‌هایی که روی پوسته‌هایشان رشد مشابهی نشان می‌دهند، فراریان کنفدراسیونی که از جنگیدن خودداری کردند و پس از جنگ، جنوبی‌هایی که علیه کوکلاکس کلان می‌جنگیدند، استفاده می‌شود. پریچت این کلمه را برای تجلیل از کسانی که عمداً در جهان طبیعی حرکت می‌کنند و از زمین و روابطی که به آنها وابسته هستند، محافظت می‌کند.

In Mossback, David Pritchett traverses geography, history, and genealogy to explore landscapes and mythologies at the intersection of environmental, indigenous, and social justice. This collection of a dozen essays searches terrain—from the heart of a swamp to the modern grid lines remaking our watersheds, to the tracks of the animals who share this earth, to the inner landscapes of the soul—to find glimpses of light in dark places and hope in painful legacies.

Pritchett recounts a trip to Dismal Swamp, where he takes inspiration from the many enslaved people who found refuge there. Another piece offers two ways of seeing the landscape: the watershed as an ecological unit, and the grid as a colonial construct. Still another weaves personal narrative with the story of the Trail of Tears to describe how settler colonialism became an apocalypse for indigenous nations and ecologies. Pritchett explores an early apocalyptic story from the book of Daniel and considers new ways of relating to the land and its inhabitants. He focuses on the relationship between technology and trees to argue that humans have largely discarded ecological interrelationship in favor of extractive ways of living, and he travels the Ventura River, reflecting on waterways as being endangered but still operating as places of refuge for people and wildlife.

The word “mossback” has been used to describe rural southerners who lived in swampy areas during colonial times and moved so slowly that moss grew on their clothing. It is also used to describe fish and turtles who show similar growth on their shells, Confederate deserters who refused to fight and, after the war, southerners who fought against the Ku Klux Klan. Pritchett reclaims the word to celebrate those who move deliberately through the natural world, protecting the land and the relations they depend on.