More than Real: A History of the Imagination in South India

از قرن پانزدهم تا هجدهم، فرهنگ‌های اصلی جنوب هند دچار انقلابی در حساسیت شدند که یادآور آنچه در ایتالیای رنسانس رخ داده بود. در این زمان، تخیل به عنوان ویژگی تعیین کننده انسان شناخته شد. بیشتر از واقعی توجه ما را به دوره‌ای از تاریخ هند جلب می‌کند که نشان‌دهنده تغییرات عمده تمدنی و ظهور یک دیدگاه جدید و پیش‌مدرن است.

به طور کلی، هند تخیل را به عنوان یک عامل ایجاد کننده تصور می کرد: چیزهایی که ما درک می کنیم واقعی هستند زیرا آنها را تصور می کنیم. دیوید شولمن این وجه تمایز را روشن می کند و نشان می دهد که چگونه با تصورات غربی از واقعیت و مدل های ذهن متفاوت است. توضیح شولمن نکات قابل فهمی را برای مقایسه با یونان باستان، قرون وسطی اسلامی، و اوایل تئوری‌های اروپایی مدرن ارائه می‌دهد و هندولوژی را به جایگاه درست خود در ارتباط فکری در علوم انسانی بازمی‌گرداند.

در زمانی که ایدئولوژی‌های معاصر و جنگ‌های زبانی تهدیدی برای تفکیک مطالعه هند پیشامدرن به سیلوهای زبانی هستند، شولمن از طریق خوانش‌های خلاقانه‌اش از آثار مهم ادبی - آثاری که نویسنده به صورت غزلی از زبان سانسکریت، تامیل، تلوگو و مالایالام ترجمه کرده است- نشان می‌دهد. این که سانسکریت و زبان‌های کلاسیک جنوب هند برای قرن‌ها کاملاً در هم تنیده شده‌اند.

From the fifteenth to the eighteenth centuries, the major cultures of southern India underwent a revolution in sensibility reminiscent of what had occurred in Renaissance Italy. During this time, the imagination came to be recognized as the defining feature of human beings. More than Real draws our attention to a period in Indian history that signified major civilizational change and the emergence of a new, proto-modern vision.

In general, India conceived of the imagination as a causative agent: things we perceive are real because we imagine them. David Shulman illuminates this distinctiveness and shows how it differed radically from Western notions of reality and models of the mind. Shulman's explication offers insightful points of comparison with ancient Greek, medieval Islamic, and early modern European theories of mind, and returns Indology to its rightful position of intellectual relevance in the humanities.

At a time when contemporary ideologies and language wars threaten to segregate the study of pre-modern India into linguistic silos, Shulman demonstrates through his virtuoso readings of important literary works—works translated lyrically by the author from Sanskrit, Tamil, Telugu, and Malayalam—that Sanskrit and the classical languages of southern India have been intimately interwoven for centuries.