Mohammedanism: Lectures on Its Origin, Its Religious and Political Growth, and Its Present State

سخنرانی های آمریکایی درباره تاریخ ادیان
مجموعه 1914-1915
محمدی
سخنرانی در مورد منشأ آن، رشد دینی و سیاسی آن، و معاصر آن

محمدی
من
چند نکته در مورد منشأ اسلام
بیش از دویست میلیون نفر وجود دارند که خود را به نام محمد می نامند، به هیچ قیمتی از این نام دست نمی کشند و نمی توانند نعمت بزرگتری را برای آنها تصور کنند. باقیمانده بشریت از اینکه در ارتباط آنها گنجانده شود. آرمان آنها کمتر از این نیست که تمام زمین به این ایمان بپیوندند که معبودی جز الله نیست و محمد آخرین و کاملترین فرستاده خداست که آخرین و آخرین وحی خدا را به قول خود خداوند برای بشریت آورده است. این به تنهایی برای ادعای علاقه خاص ما به پیامبر کافی است، پیامبری که در قرن هفتم تمام عربستان را به آشوب کشاند و پیروانش بلافاصله پس از مرگش امپراتوری گسترده ای از مراکش تا چین را تأسیس کردند.
حتی کسانی که - به نظر من، نه بدون اغراق فاحش - باید توضیحی را در مورد جریان عظیم بشری که شبه جزیره عربستان از سال 630 بر آسیای غربی و میانه، شمال آفریقا و جنوب اروپا سرازیر شده بود، عمدتاً به دلایل جغرافیایی و اقتصادی، نادیده نگیرید. محمد که دروازه ها را باز کرد. واقعاً دشوار است که بگوییم بدون موعظه او، اعراب قرن هفتم تحت تأثیر شرایطی قرار می‌گرفتند تا امپراتوری ساسانیان را ببلعند و برخی از ثروتمندترین استان‌های امپراتوری بیزانس را غارت کنند. هر چقدر هم که بتوان برای عوامل سیاسی و اقتصادی اهمیت قائل شد، دین، اسلام بود که به تعبیری اعراب را که تا آن زمان ناامیدانه از هم پاشیده بودند، متحد کرد. این اسلام بود که حتی پس از درهم شکستن قدرت سیاسی خود، ملت‌هایی را که به سرعت مسلمان شده بودند، به هم پیوند داد، و امروز هم که تنها بقایای بدبختی از آن قدرت باقی مانده است، آنها را به هم پیوند می‌دهد.
شیوه تهاجمی که در آن اسلام جوان بلافاصله خود را در اپوزیسیون قرار داد. برای بقیه جهان پیامد طبیعی بیدار شدن علاقه ای بود که به دور از ماهیت دوستانه بود. علاوه بر این، انسان‌ها هنوز از تلاشی برای رسیدن به صلح جهانی بسیار دور بودند که می‌توانست مطالعه صبورانه‌ای را در مورد ابزارهای آوردن اقوام مختلف به یک رابطه معنوی نزدیک، و بنابراین از تلاش برای درک زندگی معنوی نژادهایی که متفاوت از خودشان هستند، القا کند. مسیحیت آن زمان خود به هیچ وجه از گسترش اجباری ایمان خود بیزار نبود و در جامعه محمدی که به طور سیستماتیک تلاش می کرد جهان را با زور اسلحه به اقتدار خود تقلیل دهد، تنها دشمنی را می دید که نابودی آن بود. پشیمانی آن فراتر از توانش چنین دشمنی را بیش از یک ملت مدرن نمی تواند بی طرفانه مشاهده کند که جنگ با آن را ضروری می داند. هر چیزی که به ضرر اسلام حفظ می شد یا اختراع می شد، حریصانه جذب اروپا شد. تصویری که اجداد ما در قرون وسطی از دین محمد ساخته اند، برای ما کاریکاتور بدخیم به نظر می رسد. متکلمان نادر [1] که قبل از حمله به ایمان باطل، سعی در ایجاد تصور روشنی از آن داشتند، مورد توجه قرار نگرفتند و شایستگی های آنها فقط در زمان ما قابل تقدیر است.

و خیلی چیزهای دیگر