Modernist Cultural Studies

\" ارزیابی مجدد به موقع رابطه پر مشغله مطالعات فرهنگی با اصطلاح "مدرنیسم" به منزله ارزیابی مجدد جایگاهی است که هر دو می توانند در بحث های مدرنیته فرهنگی، با تکیه بر یک اشتراک یا خودداری از نوآوری، نسبیت، اشغال کنند. احتمال، نقد، و یک روش انضباطی کثرت گرایانه.\"-- پیتر چایلدز، دانشگاه گلوسسترشر
برای بسیاری از محققان، مطالعات فرهنگی به عنوان محصول نقد پست مدرن و به عنوان نقطه مقابل مدرنیسم در نظر گرفته می شود. در این اثر درخشان، کاترین دریسکول قانع‌کننده استدلال می‌کند که ما باید آنچه را که مطالعات فرهنگی می‌نامیم ادامه مستقیم نوآوری‌ها و دغدغه‌های مدرنیسم و ​​مدرنیست‌ها بدانیم. برخی به ظاهر غیرقابل حل - که محور میل مدرنیسم برای تازگی است. او با تعریف مدرنیته به‌عنوان یک نگرش انتقادی به جای یک دوره زمانی، بسیاری از موارد مشترک این حوزه‌های تحقیقاتی ظاهراً متفاوت را توصیف می‌کند و نشان می‌دهد که چرا مطالعات فرهنگی باید به‌عنوان پروژه‌ای اساساً مدرنیستی در نظر گرفته شوند.
گسترش شبکه‌ای گسترده در سراسر مشترک. علایق مدرنیسم و ​​مطالعات فرهنگی، از جمله سینما، داستان، مد، هنر، و موسیقی عامه پسند، دریسکول موضوعاتی مانند عشق و کار، نوجوانی و زندگی روزمره، اهمیت روزمره، محبوبیت به عنوان میدان قدرت، و اهمیت بازنمایی به هویت و تجربه در مدرنیته.

"A timely reassessment of the fraught relationship cultural studies has had with the term 'modernism' amounting to a reevaluation of the place that both can occupy in discussions of cultural modernity, resting on a commonality or refrain of innovation, relativity, contingency, critique, and a pluralistic disciplinary methodology."--Peter Childs, University of Gloucestershire
For many scholars, cultural studies is viewed as a product of postmodern criticism and as the antithesis of modernism. In this brilliant work, Catherine Driscoll argues persuasively that we must view what we call cultural studies as a direct continuation of the innovations and concerns of modernism and the modernists.
In making her case, Driscoll provides a fresh take on arguments--some seemingly unresolvable--that pivot on modernism's desire for novelty. Defining modernity as a critical attitude rather than a time period, she describes the many things these ostensibly different fields of inquiry have in common and reveals why cultural studies must be viewed as a fundamentally modernist project.
Casting a wide net across the shared interests of modernism and cultural studies, including cinema, fiction, fashion, art, and popular music, Driscoll explores such themes as love and work, adolescence and everyday life, the significance of the everyday, the popular as a field of power, and the importance of representation to identity and experience in modernity.