Modern Philosophies of Human Nature: Their Emergence from Christian Thought

برهان کلی هدف من بررسی برخی از تأثیرگذارترین نویسندگان فلسفی در مورد ماهیت انسان از زمانی که آگوستین باور مسیحی را مدون کرد تا به امروز است. در این دوره آرای فلسفی درباره ماهیت انسان از دیدگاه خدامحور آگوستین و صاحب نظران به اندیشه های انسان محور نیچه، فروید و سارتر تغییر شکل داد. در حالی که یک هدف صرفاً ارائه یک نظرسنجی مفید بوده است، من سه هدف جدلی دارم. یکی مخالفت با این تصور است که مدرنیسم نویسندگان اخیر با نوآوری های روش شناختی تولید شده است. به عقیده فروید و سارتر، و نیز دیگر شخصیت‌های کلیدی مانند لاکان و هایدگر، دیدگاه‌های آنها محصول روش‌های جدید بررسی ماهیت انسان، یعنی روش‌های روانکاوی و کاهش پدیدارشناختی بود. روان، آنالیز ادعا می کرد که از تعبیر خواب و رابطه بین تحلیلگر و بیمار برای نفوذ به ناخودآگاه استفاده می کند. پدیدارشناسی ادعا کرده است که فیلسوفان آموزش دیده می توانند با یک عمل فکری خاص به نام کاهش پدیدارشناختی که آنها را قادر می سازد آگاهی را بدون پیش داوری ببینند، دیدگاه ممتازی از آگاهی به دست آورند. در بسیاری از مسائل، همدردی من با نیچه است تا فروید یا پدیدارشناسی. در مورد روش شناسی نیز این موضوع صادق است. نیچه کاملاً واضح می‌دید که امکان عمومیت بخشیدن به دیدگاه‌هایی که خودش داشت از زوال مسیحیت ناشی می‌شد. رد تکیه انحصاری من بر روش شناسی روانکاوی و پدیدارشناسی مبتنی بر دو خط استدلال است.