Minding the Modern: Human Agency, Intellectual Traditions, and Responsible Knowledge

در این مطالعه درخشان، توماس فاو استدلال می کند که از بین رفتن مفاهیم اساسی در فلسفه کلاسیک و قرون وسطی ارسطویی باعث جدایی سرنوشت ساز بین عقل و اراده در تفکر اروپایی شد. Pfau تکامل و تخریب نهایی مفاهیم کلیدی اختیار انسان، اراده، شخص، قضاوت، کنش را از دوران باستان تا اسکولاستیک و به بعد تا نظریه اخلاقی قرن هجدهم و بازنگری انتقادی آن را در آثار ساموئل تیلور کولریج دنبال می‌کند. این مطالعه با ارائه بحث های انتقادی گسترده از ارسطو، گنوسیزم، آگوستین، آکویناس، اوکام، هابز، شفتسبری، ماندویل، هاچسون، هیوم، آدام اسمیت و کولریج، ادعا می کند که مفاهیم انسان گرایانه که آنها به دنبال روشن کردن آنها هستند، فقط تا آنجا که ما هستیم، معنا و اهمیت پیدا می کنند. آمادگی مثبت برای درگیر کردن (به جای تاریخی سازی) استفاده های قبلی خود را دارند. با ظهور اراده‌گرایی الهیاتی (و در نهایت سکولار)، اندیشه مدرن به طور فزاینده‌ای بی‌میل به نظر می‌رسد و به مرور زمان قادر به درگیر کردن تاریخ عمیق مفاهیم زیربنایی خود نیست، بنابراین درک ما از ماهیت و کارکرد تحقیق انسان‌گرایانه به‌طور فزاینده‌ای متزلزل می‌شود. و نامنسجم یکی از پیامدهای این تغییر این است که بیان اخلاقی نخبگان روشنفکر و شهروندان عادی به طور یکسان از بین برود، که به نوبه خود به این تصور گسترده دامن زده است که نگرانی های اخلاقی و اخلاقی فقط یک شاخه خاص از تحقیق هستند که عمدتاً توسط عقیده تعیین می شود و نه استدلال گفتگوی. ، قضاوت و تمرین.

 

نشانه بارز این قهقرایی، بحران کنونی در مطالعه علوم انسانی است که نقش آن به طور گسترده ای در نظر گرفته شده است (و به طور منفی ارزیابی می شود) نظریه ها، روش ها و اهداف علمی. قربانی نهایی این تقلیل گرایی، ایده شخصیت بودن و ناپدید شدن یک زبان اخلاقی کافی بوده است. تفکر مدرن صرفاً فصلی از تاریخ ایده ها نیست. این یک مطالعه پدیدارشناختی و متافیزیکی کامل درباره ریشه‌های گرفتاری‌های امروزی است. . . که مجموعه‌ای از سنت‌های تفسیری و جمعی را فرا می‌خواند که به دور از متحجر شدن، حاوی قدرت رادیکال و نوسازی هستند، اما تنها در صورتی می‌توان قدرتشان را فراخواند، گسترش داد، توضیح داد و در حال و آینده به کار برد که بدانیم آن سنت‌ها می‌توانند و زنده و در دسترس باقی می مانند، و اینکه ما آنها را نادیده می گیریم یا آنها را "گذشته" به خطر می اندازیم. گستردگی و جامعیت کار قابل توجه است. این اصلاً تاریخ فلسفه نیست. این فراخوانی است برای ما که دوباره خود را وقف یک عمل جدی و پرمشقت از مطالعات انسان گرایانه کنیم.» جیمز انگل، استاد زبان انگلیسی گورنی و استاد ادبیات تطبیقی، دانشگاه هاروارد

\"اندیشیدن به مدرن قابل مقایسه با آلاسدایر مک اینتایر Whose عدالت؟ کدام عقلانیت؟ و عصر سکولار چارلز تیلور. پفاو با دانشی خارق‌العاده، تحولات فلسفی را که به عذاب ذهن مدرن کمک کرده است، می‌یابد. علاوه بر این، او به ما کمک می‌کند تا ببینیم چرا بسیاری که نمونه ای از این موضع روشنفکرانه است که ناامیدی خود را تشخیص نمی دهد. کافی است بگوییم، این کتاب بسیار مهمی است که امیدوارم به طور گسترده و در سراسر رشته ها خوانده شود. اخلاق، مدرسه الهی دوک

In this brilliant study, Thomas Pfau argues that the loss of foundational concepts in classical and medieval Aristotelian philosophy caused a fateful separation between reason and will in European thought. Pfau traces the evolution and eventual deterioration of key concepts of human agency—will, person, judgment, action—from antiquity through Scholasticism and on to eighteenth-century moral theory and its critical revision in the works of Samuel Taylor Coleridge. Featuring extended critical discussions of Aristotle, Gnosticism, Augustine, Aquinas, Ockham, Hobbes, Shaftesbury, Mandeville, Hutcheson, Hume, Adam Smith, and Coleridge, this study contends that humanistic concepts they seek to elucidate acquire meaning and significance only inasmuch as we are prepared positively to engage (rather than historicize) their previous usages. Beginning with the rise of theological (and, eventually, secular) voluntarism, modern thought appears increasingly reluctant and, in time unable to engage the deep history of its own underlying conceptions, thus leaving our understanding of the nature and function of humanistic inquiry increasingly frayed and incoherent. One consequence of this shift is to leave the moral self-expression of intellectual elites and ordinary citizens alike stunted, which in turn has fueled the widespread notion that moral and ethical concerns are but a special branch of inquiry largely determined by opinion rather than dialogical reasoning, judgment, and practice.

 

A clear sign of this regression is the present crisis in the study of the humanities, whose role is overwhelmingly conceived (and negatively appraised) in terms of scientific theories, methods, and objectives. The ultimate casualty of this reductionism has been the very idea of personhood and the disappearance of an adequate ethical language. Minding the Modern is not merely a chapter in the history of ideas; it is a thorough phenomenological and metaphysical study of the roots of today's predicaments.

 

“[A] learned, deeply important, and accomplished study . . . that calls upon a set of interpretive and communal traditions that, far from being fossilized, contain radical and renovating power, but whose power can be called on, extended, elaborated, and applied to the present and future only if one knows that those traditions can and do remain alive and available, and that we ignore or pronounce them 'past' at our peril. The sweep and comprehensiveness of the work are remarkable. This is not a history of philosophy at all. It is a call for us to rededicate ourselves to a serious, demanding practice of humanistic studies.” —James Engell, Gurney Professor of English and Professor of Comparative Literature, Harvard University

"Minding the Modern is comparable to Alasdair MacIntyre’s Whose Justice? Which Rationality? and Charles Taylor’s A Secular Age. With extraordinary erudition, Pfau locates the philosophical developments that contributed to the agony of the modern mind. Moreover, he helps us see why many who exemplify that intellectual stance do not recognize their own despair. Suffice it to say, this is an immensely important book that hopefully will be read widely and across the disciplines." —Stanley Hauerwas, Gilbert T. Rowe Professor of Theological Ethics, Duke Divinity School