Michelangelo

میکل آنژ، مانند لئوناردو، مردی با استعدادهای فراوان بود. مجسمه ساز، معمار، نقاش و شاعر، او آپوتئوزیس حرکت عضلانی را ساخت که برای او تجلی فیزیکی اشتیاق بود. نقشه‌کشی‌اش را قالب‌بندی کرد، آن را خم کرد، پیچاند و آن را تا حد امکان کشاند. هیچ منظره ای در نقاشی میکل آنژ وجود ندارد. تمام عواطف، همه احساسات، تمام افکار انسانیت در چشمان او در بدن برهنه مردان و زنان تجسم یافته بود. او به ندرت شکل‌های انسانی خود را در نگرش‌های بی‌حرکتی یا آرامش تصور می‌کرد. میکل آنژ نقاش شد تا بتواند آنچه را که روح تیتانیک او احساس می‌کرد، آنچه تخیل مجسمه‌سازش می‌دید، در موادی انعطاف‌پذیرتر بیان کند، اما آنچه مجسمه‌سازی او را رد کرد. بنابراین، این مجسمه‌ساز تحسین‌برانگیز در واتیکان خالق غنایی‌ترین و حماسی‌ترین تزییناتی است که تا به حال دیده شده است: کلیسای سیستین. انبوه اختراع او در این منطقه وسیع بیش از 900 متر مربع گسترده شده است. 343 چهره اصلی با تنوع بیانی شگفت‌انگیز وجود دارد که بسیاری از آنها اندازه‌های عظیم دارند و علاوه بر این تعداد زیادی از آنها برای جلوه‌های تزئینی معرفی شده‌اند. خالق این طرح گسترده تنها سی و چهار سال داشت که کار خود را آغاز کرد. میکل آنژ ما را وادار می کند تا تصور خود را از آنچه زیباست بزرگتر کنیم. برای یونانیان این کمال جسمانی بود. اما میکل آنژ به زیبایی ظاهری اهمیت چندانی نمی داد، مگر در موارد معدودی، مانند نقاشی آدم روی سقف سیستین، و مجسمه های پیتا. اگرچه استاد آناتومی و قوانین ترکیب بندی بود، اما اگر لازم بود مفهوم خود را بیان کند، جرأت کرد هر دو را نادیده بگیرد: ماهیچه های فیگورهایش را اغراق آمیز کند، و حتی آنها را در موقعیت هایی قرار دهد که بدن انسان به طور طبیعی نمی تواند آن را در نظر بگیرد. او در نقاشی بعدی خود، آخرین قضاوت بر دیوار انتهایی سیستین، روح خود را مانند سیلابی بیرون ریخت. میکل آنژ اولین کسی بود که شکل انسان را وادار به بیان انواع احساسات کرد. احساسات در دستانش به ابزاری تبدیل شد که بر آن می نواخت و تم ها و هارمونی هایی با تنوع بی نهایت استخراج می کرد. چهره های او تخیل ما را بسیار فراتر از معنای شخصی اسامی متصل به آنها است.