Michelangelo

بسیاری از کارشناسان هنری میکل آنژ را بزرگترین هنرمند رنسانس می دانند که حتی از لئوناردو داوینچی پیشی گرفته است. او نه تنها یک مجسمه ساز استثنایی بود، بلکه یک نقاش، معمار و شاعر فوق العاده بود. مواد اولیه MichelangeloOCO سنگ مرمر بود و نتایج استعداد و کار او خود گویای این موضوع است: آیا چیزی می تواند با مجسمه داوود یا پیتای او که در 24 سالگی تراشیده است مقایسه شود؟ میکل آنژ تا 88 سالگی زندگی کرد و تا آخر عمر کار کرد. آخرین پروژه او که با الهام از موفقیت نقاشی های دیواری اش بر روی سقف و دیوارهای کلیسای سیستین در رم ساخته شده بود، حتی با وجود اینکه قبل از آن سفارش هرگز به اندازه یک کاشی نقاشی نکرده بود، گنبد کلیسای سنت PeterOCOs در شهر واتیکان بود. ، رم متأسفانه قبل از اتمام کار فوت کرد. میکل آنژ در نوجوانی در کارگاه‌های مجسمه‌سازی خانواده مدیچی شاگردی کرد. تحت تأثیر این اعجوبه جوان، به زودی از او خواسته شد تا در کاخ لورنزو دئوکو مدیچی، یکی از مراکز فرهنگی پیشرو در ایتالیا زندگی و تحصیل کند، جایی که او در کنار فرزندان خود deOCO MediciOCOs آموزش دید. میکل آنژ بعداً در طول زندگی حرفه‌ای‌اش، از کلیسا اجازه یافت تا بقایای مردگان را مطالعه کند و از آنجا به درک تقریباً کاملی از بدن انسان که آن را در مجسمه‌هایش به تصویر می‌کشید، دست یافت.»