ورود به حساب

نام کاربری گذرواژه

گذرواژه را فراموش کردید؟ کلیک کنید

حساب کاربری ندارید؟ ساخت حساب

ساخت حساب کاربری

نام نام کاربری ایمیل شماره موبایل گذرواژه

برای ارتباط با ما می توانید از طریق شماره موبایل زیر از طریق تماس و پیامک با ما در ارتباط باشید


09117307688
09117179751

در صورت عدم پاسخ گویی از طریق پیامک با پشتیبان در ارتباط باشید

دسترسی نامحدود

برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند

ضمانت بازگشت وجه

درصورت عدم همخوانی توضیحات با کتاب

پشتیبانی

از ساعت 7 صبح تا 10 شب

دانلود کتاب Mensonge romantique et vérité romanesque

دانلود کتاب دروغ عاشقانه و حقیقت عاشقانه

Mensonge romantique et vérité romanesque

مشخصات کتاب

Mensonge romantique et vérité romanesque

ویرایش:  
نویسندگان:   
سری: essai français 
ISBN (شابک) : 281850144X, 9782818501443 
ناشر: Grasset 
سال نشر: 1977 
تعداد صفحات: 0 
زبان: French 
فرمت فایل : EPUB (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود) 
حجم فایل: 332 کیلوبایت 

قیمت کتاب (تومان) : 84,000



کلمات کلیدی مربوط به کتاب دروغ عاشقانه و حقیقت عاشقانه: مکاتبات و خاطرات ادبیات موضوعات کتاب نقد و بررسی تجزیه و تحلیل مرجع مقاله زندگینامه تاریخچه کتاب های الکترونیکی Kindle دسته بندی ها فروشگاه



ثبت امتیاز به این کتاب

میانگین امتیاز به این کتاب :
       تعداد امتیاز دهندگان : 2


در صورت تبدیل فایل کتاب Mensonge romantique et vérité romanesque به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.

توجه داشته باشید کتاب دروغ عاشقانه و حقیقت عاشقانه نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.


توضیحاتی در مورد کتاب دروغ عاشقانه و حقیقت عاشقانه

دن کیشوت خود به خود آرزو نمی کند. او از آمادیس اهل گل، واسطه خواسته های او تقلید می کند. در دنیای مدرن، میانجی دیگر افسانه ای نیست، بلکه واقعی است. شاگرد همان شیء را می‌خواهد که الگوی او باشد، بنابراین خود را دائماً با آن خنثی می‌کند و به‌جای اینکه دن کیشوت به آمادیس احترام می‌گذاشت، رقیب ظالم یا حتی آزاردهنده شیطانی را در او تقبیح می‌کند. انسان مدرن خودمختاری را می‌پذیرد، اما همیشه با واسطه‌ای است که به دنبال دستیابی به آن است، از طریق تضادی که تقریباً هرگز از آن آگاه نیست.
ادبیات رمانتیک هرگونه تقلید را رد می‌کند و جزمی از اصالت می‌سازد. میانجی پنهان می ماند. از سوی دیگر حضور این واسطه در شاهکارهای عاشقانه خستگی ناپذیر نکوهش می شود. آنچه استاندال غرور و آنچه ژول دو گوتیه در فلوبر bovarysme می نامد، از میانجی گری ناشی می شود. این میانجیگری است که بر سازوکار نفرت در داستایوفسکی، حسادت و اسنوبیسم در پروست حاکم است، در نهایت این میانجیگری است که تفسیر مازوخیسم و ​​سادیسم را ممکن می سازد. پیامدهای میانجیگری با نزدیک‌تر شدن میانجی به موضوع مورد نظر بدتر می‌شود و این نزدیکی دیالکتیکی را ایجاد می‌کند که هم بر قیاس‌ها و تفاوت‌های بین رمان‌های بزرگ و هم بر تحول تاریخی به سمت اشکال توتالیتر روشن می‌شود. حساسیت فردی و جمعی.
بنابراین تأمل نویسنده به تأملی درباره مشکلات زمانه ما گسترش می یابد. در دنیای میانجیگری است که اضطراب، رقابت دیوانه‌وار و ارزش‌های پرستیژ پیروز می‌شوند. درک وساطت جهانی فراتر رفتن از روانکاوی و ایده مارکسیستی بیگانگی به سوی دیدگاه داستایوفسکی است که آزادی واقعی را در جایگزینی بین واسطه الهی و واسطه انسانی قرار می دهد. این است که شکست شورش پرومته را نه تنها در آثار ادبی، بلکه در جهانی بخوانیم که به خود اجازه می دهد نه با «ماتریالیسم» یا «بیگانگی خدایان»، بلکه توسط یک مقدس و فاسد تعریف شود. «زیرزمینی» که سرچشمه های زندگی را مسموم می کند.
این حقیقتی است که خود رمان نویس تنها از طریق جهنم میانجیگری به آن می رسد. او باید درون نگری و مشاهده را متحد کند تا یک دن کیشوت، یک راسکولنیکف یا یک چارلوس خلق کند. بنابراین او باید یک همسایه و یک مشابه را در میانجی جذاب بشناسد. یعنی باید به غرور رمانتیک بمیرد. نویسنده در اثر خود می میرد تا به عنوان یک رمان نویس دوباره متولد شود، همانطور که قهرمان می بیند توهماتش در لحظه مرگ از بین می رود. مارسل پروست، در زمان باز یافته، اهمیت اخلاقی و زیبایی‌شناختی مشترک در تمام نتایج رمان‌نویسی بزرگ را به ارمغان می‌آورد.


توضیحاتی درمورد کتاب به خارجی

Don Quichotte ne désire pas spontanément ; il imite Amadis de Gaule, le médiateur de ses désirs. Dans le monde moderne, le médiateur n'est plus légendaire mais réel ; le disciple désire le même objet que son modèle, il se voit donc perpétuellement contrecarré par celui-ci et, loin de le vénérer comme Don Quichotte vénérait Amadis, il dénonce en lui un rival injuste ou même un persécuteur diabolique. L'homme moderne prise l'autonomie mais c'est toujours auprès d'un médiateur qu'il cherche à se la procurer, par une contradiction dont il n'a presque jamais conscience.
La littérature romantique répudie toute imitation et fait un dogme de l'originalité ; le médiateur reste dissimulé. La présence de ce médiateur, par contre, est inlassablement dénoncée dans les chefs-d'oeuvre romanesques. C'est de la médiation que relèvent ce que Stendhal appelle vanité et ce que Jules de Gaultier, chez Flaubert, appelle bovarysme. C'est la médiation qui régit le mécanisme de la haine chez Dostoïevski, de la jalousie et du snobisme chez Proust, c'est elle, enfin, qui permet d'interpréter le masochisme et le sadisme. Les conséquences de la médiation s'aggravent à mesure que le médiateur se rapproche du sujet désirant et ce rapprochement engendre une dialectique qui éclaire aussi bien les analogies et les différences entre les grandes oeuvres romanesques que l'évolution historique vers les formes totalitaires de la sensibilité individuelle et collective.
La réflexion de l'auteur s'élargit donc en une méditation sur les problèmes de notre temps. C'est dans l'univers de la médiation que triomphent l'angoisse, la concurrence frénétique et les valeurs de prestige. Percevoir l'universelle médiation, c'est dépasser les psychanalyses et l'idée marxiste d'aliénation vers la vision dostoïevskienne qui situe la véritable liberté dans l'alternative entre médiateur divin et médiateur humain. C'est lire l'échec de la révolte prométhéenne non seulement dans les oeuvres littéraires mais dans un monde qui se laisse définir non pas par le " matérialisme " ou par " l'éloignement des dieux " mais par un sacré corrompu et " souterrain " qui empoisonne les sources de la vie.
Telle est la vérité à laquelle le romancier lui-même ne parvient qu'à travers l'enfer de la médiation. Il lui faut unir l'introspection et l'observation pour créer un Don Quichotte, un Raskolnikov ou un Charlus ; il lui faut donc reconnaître un prochain et un semblable dans le médiateur fascinant ; c'est dire qu'il lui faut mourir à l'orgueil romantique. L'écrivain meurt dans son oeuvre pour renaître romancier de même que le héros voit se dissiper ses illusions au moment de la mort. Marcel Proust, dans Le Temps retrouvé, dégage une signification éthique et esthétique commune à toutes les grandes conclusions romanesques.





نظرات کاربران