دسترسی نامحدود
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
برای ارتباط با ما می توانید از طریق شماره موبایل زیر از طریق تماس و پیامک با ما در ارتباط باشید
در صورت عدم پاسخ گویی از طریق پیامک با پشتیبان در ارتباط باشید
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
درصورت عدم همخوانی توضیحات با کتاب
از ساعت 7 صبح تا 10 شب
ویرایش:
نویسندگان: René Girard
سری: essai français
ISBN (شابک) : 281850144X, 9782818501443
ناشر: Grasset
سال نشر: 1977
تعداد صفحات: 0
زبان: French
فرمت فایل : EPUB (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود)
حجم فایل: 332 کیلوبایت
کلمات کلیدی مربوط به کتاب دروغ عاشقانه و حقیقت عاشقانه: مکاتبات و خاطرات ادبیات موضوعات کتاب نقد و بررسی تجزیه و تحلیل مرجع مقاله زندگینامه تاریخچه کتاب های الکترونیکی Kindle دسته بندی ها فروشگاه
در صورت تبدیل فایل کتاب Mensonge romantique et vérité romanesque به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.
توجه داشته باشید کتاب دروغ عاشقانه و حقیقت عاشقانه نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.
دن کیشوت خود به خود آرزو نمی کند. او از آمادیس اهل گل،
واسطه خواسته های او تقلید می کند. در دنیای مدرن، میانجی
دیگر افسانه ای نیست، بلکه واقعی است. شاگرد همان شیء را میخواهد
که الگوی او باشد، بنابراین خود را دائماً با آن خنثی میکند و
بهجای اینکه دن کیشوت به آمادیس احترام میگذاشت، رقیب ظالم یا
حتی آزاردهنده شیطانی را در او تقبیح میکند. انسان مدرن
خودمختاری را میپذیرد، اما همیشه با واسطهای است که به دنبال
دستیابی به آن است، از طریق تضادی که تقریباً هرگز از آن آگاه
نیست.
ادبیات رمانتیک هرگونه تقلید را رد میکند و جزمی از اصالت
میسازد. میانجی پنهان می ماند. از سوی دیگر حضور این واسطه در
شاهکارهای عاشقانه خستگی ناپذیر نکوهش می شود. آنچه استاندال
غرور و آنچه ژول دو گوتیه در فلوبر bovarysme می
نامد، از میانجی گری ناشی می شود. این میانجیگری است که بر
سازوکار نفرت در داستایوفسکی، حسادت و اسنوبیسم در پروست حاکم
است، در نهایت این میانجیگری است که تفسیر مازوخیسم و سادیسم را
ممکن می سازد. پیامدهای میانجیگری با نزدیکتر شدن میانجی به
موضوع مورد نظر بدتر میشود و این نزدیکی دیالکتیکی را ایجاد
میکند که هم بر قیاسها و تفاوتهای بین رمانهای بزرگ و هم بر
تحول تاریخی به سمت اشکال توتالیتر روشن میشود. حساسیت
فردی و جمعی.
بنابراین تأمل نویسنده به تأملی درباره مشکلات زمانه ما گسترش می
یابد. در دنیای میانجیگری است که اضطراب، رقابت دیوانهوار و
ارزشهای پرستیژ پیروز میشوند. درک وساطت جهانی فراتر رفتن از
روانکاوی و ایده مارکسیستی بیگانگی به سوی دیدگاه
داستایوفسکی است که آزادی واقعی را در جایگزینی بین واسطه الهی و
واسطه انسانی قرار می دهد. این است که شکست شورش پرومته را نه
تنها در آثار ادبی، بلکه در جهانی بخوانیم که به خود اجازه می دهد
نه با «ماتریالیسم» یا «بیگانگی خدایان»، بلکه توسط یک مقدس و
فاسد تعریف شود. «زیرزمینی» که سرچشمه های زندگی را مسموم می
کند.
این حقیقتی است که خود رمان نویس تنها از طریق جهنم میانجیگری به
آن می رسد. او باید درون نگری و مشاهده را متحد کند تا یک دن
کیشوت، یک راسکولنیکف یا یک چارلوس خلق کند. بنابراین او باید یک
همسایه و یک مشابه را در میانجی جذاب بشناسد. یعنی
باید به غرور رمانتیک بمیرد. نویسنده در اثر خود می میرد تا به
عنوان یک رمان نویس دوباره متولد شود، همانطور که قهرمان می بیند
توهماتش در لحظه مرگ از بین می رود. مارسل پروست، در زمان باز
یافته، اهمیت اخلاقی و زیباییشناختی مشترک در تمام نتایج
رماننویسی بزرگ را به ارمغان میآورد.
Don Quichotte ne désire pas spontanément ; il imite Amadis de
Gaule, le médiateur de ses désirs. Dans le monde
moderne, le médiateur n'est plus légendaire mais réel ; le
disciple désire le même objet que son modèle, il se voit
donc perpétuellement contrecarré par celui-ci et, loin de le
vénérer comme Don Quichotte vénérait Amadis, il dénonce en lui
un rival injuste ou même un persécuteur diabolique. L'homme
moderne prise l'autonomie mais c'est toujours auprès d'un
médiateur qu'il cherche à se la procurer, par une contradiction
dont il n'a presque jamais conscience.
La littérature romantique répudie toute imitation et fait un
dogme de l'originalité ; le médiateur reste dissimulé. La
présence de ce médiateur, par contre, est inlassablement
dénoncée dans les chefs-d'oeuvre romanesques. C'est de la
médiation que relèvent ce que Stendhal appelle vanité et
ce que Jules de Gaultier, chez Flaubert, appelle
bovarysme. C'est la médiation qui régit le mécanisme de
la haine chez Dostoïevski, de la jalousie et du snobisme chez
Proust, c'est elle, enfin, qui permet d'interpréter le
masochisme et le sadisme. Les conséquences de la médiation
s'aggravent à mesure que le médiateur se rapproche du sujet
désirant et ce rapprochement engendre une dialectique qui
éclaire aussi bien les analogies et les différences entre les
grandes oeuvres romanesques que l'évolution historique vers les
formes totalitaires de la sensibilité individuelle et
collective.
La réflexion de l'auteur s'élargit donc en une méditation sur
les problèmes de notre temps. C'est dans l'univers de la
médiation que triomphent l'angoisse, la concurrence frénétique
et les valeurs de prestige. Percevoir l'universelle médiation,
c'est dépasser les psychanalyses et l'idée marxiste
d'aliénation vers la vision dostoïevskienne qui situe la
véritable liberté dans l'alternative entre médiateur divin et
médiateur humain. C'est lire l'échec de la révolte prométhéenne
non seulement dans les oeuvres littéraires mais dans un monde
qui se laisse définir non pas par le " matérialisme " ou par "
l'éloignement des dieux " mais par un sacré corrompu et "
souterrain " qui empoisonne les sources de la vie.
Telle est la vérité à laquelle le romancier lui-même ne
parvient qu'à travers l'enfer de la médiation. Il lui faut unir
l'introspection et l'observation pour créer un Don Quichotte,
un Raskolnikov ou un Charlus ; il lui faut donc reconnaître un
prochain et un semblable dans le médiateur
fascinant ; c'est dire qu'il lui faut mourir à l'orgueil
romantique. L'écrivain meurt dans son oeuvre pour renaître
romancier de même que le héros voit se dissiper ses illusions
au moment de la mort. Marcel Proust, dans Le Temps
retrouvé, dégage une signification éthique et esthétique
commune à toutes les grandes conclusions romanesques.