Mathematicians as Enquirers: Learning about Learning Mathematics

شگفت آور است که پاسخ معمول به معرفی شدن به یک ریاضیدان یک عذرخواهی در مورد اینکه یک فرد چقدر در ریاضیات بد است، مهم نیست که در واقعیت چقدر خوب باشد. مشکل این است که ما ریاضیات را به عنوان شاخه ای مخفی از دانش می بینیم که فقط تعداد کمی می توانند آرزوی درک یا درک آن را داشته باشند. احساس جدایی بین کسانی که دانش دارند و کسانی که ندارند، حتی در میان دانشگاهیان وجود دارد که بسیاری از مهارت‌ها و شیوه‌های پژوهشی مشابه وجود دارد - شهود، استفاده از ساختارهای نمادین و استفاده از شهود و بینش. جنبه نگران‌کننده‌تر این جدایی، کاهش روزافزون تعداد دانش‌آموزانی است که ریاضیات را به عنوان بخشی از برنامه درسی خود فراتر از مرحله‌ای که اجباری است انتخاب می‌کنند. حتی بدتر از آن، به نظر می رسد که جامعه ریاضیات محیطی تبعیض آمیز ایجاد کرده است که بسیاری از دانش آموزان را از ادامه تحصیل فراتر از دوره متوسطه و عالی باز می دارد. مصاحبه‌های خروج با فارغ‌التحصیلان نشان می‌دهد که موضوعی که قبلاً انتخاب کرده بودند را رد می‌کنند. در مورد خود ریاضیدانان چطور - آنها خود را چگونه می بینند؟ آیا ریاضیدانان زن و مرد به روش های مختلف ریاضیات خود را می شناسند، آیا آنها با مسائل مختلف با نتایج متفاوت برای وضعیت خود در جامعه تحقیقاتی مقابله می کنند؟ آیا این برچسب گذاری فراگیر مبنی بر اینکه ریاضیات یک حوزه مردانه است به دلیل فقدان الگو برای زنان یا به دلیل ماهیت بسیار رقابتی و سلسله مراتبی آن ناشی می شود؟ آیا برچسب های منفی اغلب با ریاضیات مرتبط هستند، i. e.

It is amazing that the usual reply to being introduced to a mathematician is a stumbling apology about how bad someone is at mathematics, no matter how good they may be in reality. The problem is that we have come to view mathematics as an arcane branch of knowledge that only a few can aspire to understand or grasp. The sense of separation between those who have the knowledge and those who do not, is present even amongst academics where many of the same skills and research practices exist - intuition, the use of symbolic structures and the use of intuition and insight. The more worrying aspect of this separation is the ever declining numbers of students choosing mathematics as part of their curriculum beyond the stage when it is mandatory. Even worse, it would seem that the mathematics community has created a discriminatory environment that deters many students from continuing beyond secondary and tertiary education. Exit interviews with graduates show a stark rejection of their previously chosen subject. What about mathematicians themselves - how do they see themselves? Do male and female mathematicians come to know their mathematics in different ways, do they tackle different problems with varying results for their status in the research community? Does the pervasive labelling that mathematics is a male domain arise because of a lack of role models for women or through its highly competitive, hierarchical nature? Are the negative labels often associated with mathematics, i. e.