Mathematical Enculturation: A Cultural Perspective on Mathematics Education

ریاضیات در موقعیت غیر قابل رغبتی قرار دارد که به طور همزمان یکی از مهم ترین دروس مدرسه برای کودکان امروزی و یکی از کم درک ترین دروس است. شهرت آن حیرت انگیز است. همه می دانند که چقدر مهم است و همه می دانند که باید آن را مطالعه کنند. اما تعداد کمی از مردم با آن احساس راحتی می کنند. به حدی که از نظر اجتماعی در بسیاری از کشورها کاملاً قابل قبول است که در مورد آن اعتراف به ناآگاهی، لاف زدن در مورد بی کفایتی خود در انجام آن، و حتی ادعای اینکه فرد mathophobic است! بنابراین آیا معلمان در سراسر جهان با ایجاد درد روحی در مورد اتهامات خود ظاهراً سادیست قانونی هستند؟ یا اینکه شاگردان آنها همگی مازوخیست هستند و از هیجان شکنجه روانی خودآزاری لذت می برند؟ به طور جدی تر، آیا ما واقعاً می دانیم که دلایل فعالیت ریاضی در مدارس چیست؟ آیا واقعاً به معیارهای خود برای قضاوت در مورد آنچه مهم است و چه چیزی نیست اعتماد داریم؟ آیا ما واقعاً می دانیم که باید چه کار کنیم؟ این سؤالات اساسی هنگامی که در زمینه دو حوزه مشکل رو به رشد در نظر گرفته شوند اهمیت بیشتری پیدا می کنند. اولین مورد نگرانی در بسیاری از کشورها در مورد جهتی است که آموزش ریاضی در مواجهه با حضور روزافزون رایانه ها و فناوری های مرتبط با ماشین حساب در جامعه باید در پیش بگیرد.

Mathematics is in the unenviable position of being simultaneously one of the most important school subjects for today's children to study and one of the least well understood. Its reputation is awe-inspiring. Everybody knows how important it is and everybody knows that they have to study it. But few people feel comfortable with it; so much so that it is socially quite acceptable in many countries to confess ignorance about it, to brag about one's incompe­ tence at doing it, and even to claim that one is mathophobic! So are teachers around the world being apparently legal sadists by inflicting mental pain on their charges? Or is it that their pupils are all masochists, enjoying the thrill of self-inflicted mental torture? More seriously, do we really know what the reasons are for the mathematical activity which goes on in schools? Do we really have confidence in our criteria for judging what's important and what isn't? Do we really know what we should be doing? These basic questions become even more important when considered in the context of two growing problem areas. The first is a concern felt in many countries about the direction which mathematics education should take in the face of the increasing presence of computers and calculator-related technol­ ogy in society.