María Izquierdo and Frida Kahlo : challenging visions in modern Mexican art

ماریا ایزکویردو (1902-1955) و فریدا کالو (1907-1954) اولین دو زن هنرمند مکزیکی بودند که به شهرت بین المللی دست یافتند. در طول اوج جنبش دیوارنگاری مکزیکی، آنها مشاغل موفقی را به عنوان نقاش سه پایه ایجاد کردند و آثاری خلق کردند که به بخشی جدایی ناپذیر از مدرنیسم مکزیکی تبدیل شده است. اگرچه کالو نمادین اکنون مشهورتر شده است، اما این دو هنرمند در طول زندگی خود شهرت مشابهی داشتند. هر دو به طور مرتب در نمایشگاه‌های بزرگ هنر مکزیک شرکت داشتند و همیشه تنها زنانی بودند که برای مهم‌ترین فعالیت‌ها و افتخارات حرفه‌ای انتخاب می‌شدند.

در یک مطالعه کاملا آگاهانه که به تحلیل انتقادی بر تفسیر زندگی‌نامه اولویت می‌دهد، نانسی دفباخ آثار کالو و ایزکویردو را در بافت فرهنگی خود قرار می دهد و به بررسی شیوه های مشارکت هنرمندان در گفتمان های ملی و هنری مکزیک پس از انقلاب می پردازد. دفباخ از طریق تحلیل نمادنگاری نقاشی‌ها و مضامین موجود در آثار هر هنرمند، چگونگی تعامل فکری هنرمندان با مسائل و ایده‌های دوران خود، به‌ویژه هویت ملی مکزیکی و نقش زنان در جامعه را مورد بحث قرار می‌دهد. در زمانی که گفتمان‌های هنری و ملی مکزیک، ملت را با مردانگی مرتبط می‌کرد، ایزکویردو و کالو تصاویری از زنان خلق کردند که نقش‌های جنسیتی را تخریب می‌کرد، وضعیت موجود را نقد می‌کرد و جایگزین‌های توانمندتر برای زنان ارائه می‌کرد. دفباخ نشان می‌دهد که به‌طور متناقض، کالو و ایزکویردو موفق‌ترین زنان هنرمند مکزیکی در دوره مدرنیسم شدند، در حالی که مستقیماً ایده‌های رایج در مورد جنسیت و آنچه هنر مهم را تشکیل می‌دهد به چالش کشیدند.