Mandeville Studies: New Explorations in the Art and Thought of Dr. Bernard Mandeville (1670–1733)

برای قرن‌ها خوانندگان نویسنده‌ای را تحسین می‌کنند که قلم خود را مانند شمشیر به دست می‌گیرد - یک آریستوفان، یک رابله، یک مونتنی، یک سوئیفت. چنین نویسندگانی با استفاده از طنز، طنز و کنایه به نسبت های مختلف، پوسته ضخیم و راحت جامعه را سوراخ می کنند و به طور قابل پیش بینی، فساد و ریاکاری را که مشخصه زندگی انسان در جامعه تجاری است، آشکار می کنند. اگرچه برنارد ماند ویل استعداد کمتری نسبت به هر یک از این غول‌های ادبی دارد، با این وجود یکی از اعضای کلاس آنهاست. سال تعیین کننده در ظهور شهرت او 1723 بود، سالی که او مقاله بحث برانگیز خود در مورد خیریه و مدارس خیریه را به افسانه زنبورها اضافه کرد. از آن زمان به بعد او یکی از منفورترین هدف پاسداران عمومی اخلاق و دین شد. برای برخی به نظر می رسید که او واقعاً شیطان مجسم شده است، ماندویل، همانطور که فیلدینگ و دیگران آن را نوشته اند. این شهرت تا قرن نوزدهم به نام او پیوست. در دفتر خاطرات ژوئن 1812 هنری کراب رابینسون مکالمه زیر را با خانم بولر مسن ضبط کرد: "او با لبخند مرا پذیرفت و به من اجازه داد دست او را لمس کنم. "چی می خوانی، آقای رابینسون؟" او گفت: "شرورترین و باهوش ترین کتاب در زبان انگلیسی، اگر شانسی برای دانستن آن داشته باشید." - "من بیش از پنجاه سال است که "افسانه زنبورها" را می شناسم. او درست حدس می زد. p>