Managing Pharmaceuticals in International Health

\"یک سوم جمعیت جهان دسترسی موثر به داروهای ضروری تضمین شده با کیفیت که به طور منطقی استفاده می شوند ندارند". پانزده سال پیش زمانی که WHO برای اولین بار این بیانیه را بیان کرد، نگرانی عمومی وجود داشت که معجزات پزشکی مانند آنتی بیوتیک ها، داروهای ضد انگلی، واکسن ها و ژزیک های مقعدی برای بسیاری از مردم در دسترس نباشد. امروزه نسبت کسانی که دسترسی ندارند در آسیا و آمریکای لاتین کمتر و در آفریقا بیشتر است، اما احتمالاً حدود دو میلیارد نفر در این وضعیت هستند. این کتاب بسیاری از مشکلات موجود را تشریح می‌کند و سپس راه‌حل‌های ممکن بر اساس تجربیات کشور را به شیوه‌ای جامع و منسجم گردآوری می‌کند. بسیاری از مردم به دلیل فقیر بودن خود و کشورهایشان و به دلیل ناکارآمدی سیستم های بهداشتی خود به داروهای ضروری دسترسی ندارند. ما می دانیم که در کشورهای کم درآمد و متوسط ​​بین 25 تا 40 درصد از هزینه های بهداشتی صرف دارو می شود و بیشتر این هزینه ها از جیب مردم است. اغلب این مقدار کمتر از 2 دلار آمریکا برای هر سر در سال است! در مقابل، کشورهای با درآمد بالا تنها 8 تا 15 درصد از هزینه های بهداشتی را صرف دارو می کنند و این هزینه بیشتر توسط بیمه سلامت یا صندوق تامین اجتماعی پرداخت می شود. مخارج کشور با درآمد بالا ممکن است بیش از 400 دلار آمریکا برای هر نفر در سال باشد! بنابراین مدیریت منابع اندک موجود در کشورهای کم درآمد اهمیت بیشتری پیدا می کند.

"One third of the world's population lack effective access to quality assured essential medicines used rationally". When WHO first made this statement fifteen years ago, there was general concern that medical miracles such as antibiotics, antiparasitic medicines, vaccines and anal­ gesics would not be available to many people. Today, the proportion of those lack­ ing access is lower in Asia and Latin America and higher in Africa but there are probably about two billion people in this situation. This book describes the many problems involved, and then puts together possible solutions based on country expe­ riences in a comprehensive and coherent manner. Many people lack access to essential medicines because they and their countries are poor, and because of inefficiencies in their health systems. We know that in low and middle income countries between 25 and 40 per cent of health expenditure is on medicines, and that most of that expenditure is out of pocket. Often this amounts to less than US $ 2 per head per year! In contrast, high income countries spend only 8 to 15 per cent of health expenditure on medicines, and this is mostly paid for by health insurance or social security funds. High income country expen­ diture may be over US $ 400 per person per year! So managing the scanty resources available in low income countries becomes all the more important.