Management of Prostate Cancer

سرطان پروستات شایع ترین تومور بدخیم در مردان مسن است. موسسه ملی سرطان 210000 مورد جدید سرطان پروستات را در سال 1997 تخمین زد. با این حال، به دلیل دشواری در تشخیص همه موارد، هیچ وسیله ای برای مستندسازی وقوع واقعی سرطان پروستات وجود ندارد. حتی با استفاده از معاینات سالانه رکتوم، تعیین PSA، و نمونه‌برداری از پروستات با هدایت اولتراسوند، بسیاری از موارد نادیده گرفته می‌شوند. همین بس که سرطان پروستات یک بیماری شایع در مردان است و تشخیص زودهنگام و درمان آن بسیار مهم است. زمانی که از سال 1956 تا 1959 در دانشگاه میشیگان زیر نظر دکتر رید نسبیت در رشته اورولوژی آموزش دیدم، تشخیص سرطان پروستات با معاینه رکتوم و تعیین اسید فسفاتاز انجام شد. اگر ندول کوچکی در پروستات وجود داشت، عکسبرداری با اشعه ایکس قدامی-خلفی از لگن برای بررسی متاستازهای استخوانی احتمالی گرفته می شد. اگر اسید فسفاتاز نرمال بود و هیچ شواهدی دال بر متاستاز استخوانی وجود نداشت، پروستات از طریق روش پرینه نمایان شد و بیوپسی از ندول گرفته شد و برای تعیین اینکه آیا واقعاً سرطان پروستات است یا خیر، برای بخش فریز به پاتولوژی فرستاده شد. اگر بیوپسی مثبت شد، جراح اقدام به انجام پروستاتکتومی رادیکال پرینه کرد. در آن روزها، ما معمولاً سالانه هشت تا ده پروستاتکتومی رادیکال پرینه انجام می‌دادیم. بسیاری از اوقات ندولی که بیوپسی شد خوش خیم بود و برش به سادگی بسته می شد.

Prostate cancer remains the most common malignant tumor in elderly men. The National Cancer Institute estimated 210,000 new cases of prostate cancer in 1997. There is, however, no means of documenting the true incidence of prostate cancer because of the difficulty in detecting all cases. Even using yearly rectal exams, PSA determinations, and ultrasound-guided prostate biopsies, many cases are missed. Suffice it to say that prostate cancer is a widely occurring disease in men and early detection and treatment are extremely important. When I trained in Urology under Dr. Reed Nesbit at the University of Michigan from 1956 to 1959, the diagnosis of prostate cancer was made by a rectal examination and an acid phosphatase determination. If there was a small nodule in the prostate, then an anterior-posterior X-ray of the pelvis was obtained to look for possible bony metastases. If the acid phosphatase was normal and there was no evidence ofa bony metastasis, the prostate was exposed through the perineal approach and a biopsy of the nodule was obtained and sent for frozen section to Pathology to determine if it was indeed a cancer of the prostate. If the biopsy came back positive, the surgeon then proceeded to do a radical perineal prostatectomy. In those days, we usually did eight to ten radical perineal prostatectomies yearly. Many times the nodule that was biopsied was benign, and the incision was simply closed.