Machiavelli

نیکول ماکیاولی تعلیم داد که رهبران سیاسی باید برای انجام شرارت آماده باشند تا خیر از آن حاصل شود، و نام او از آن زمان به عنوان کلمه ای برای دوگانگی و بداخلاقی شناخته می شود. آیا شهرت شوم او مستحق است؟ در پاسخ به این سوال کوئنتین اسکینر سیر زندگی بزرگسالی ماکیاولی را از زمان او به عنوان صدراعظم دوم جمهوری فلورانس که طی آن با پادشاهان، پاپ و امپراتور مقدس روم ملاقات کرد، ترسیم می کند. تا سقوط جمهوری در 1512؛ پس از سقوط جمهوری بود که ماکیاولی آثار سیاسی اصلی خود را نوشت: شاهزاده، گفتارها، و تاریخ فلورانس. در این ویرایش دوم از مقدمه بسیار کوتاه، اسکینر مطالب جدیدی در مورد شاهزاده ارائه می دهد که نشان می دهد ماکیاولی چگونه نظریه سیاسی نئوکلاسیک خود را از طریق گفتگوی مستمر با اخلاق گرایان و مورخان روم باستان، به ویژه سیسرو و لیوی، توسعه داد. ماکیاولی معتقد است که هدف رهبران سیاسی باید این باشد که...

NiccolГІ Machiavelli taught that political leaders must be prepared to do evil so that good may come of it, and his name has been a byword ever since for duplicity and immorality. Is his sinister reputation deserved? In answering this question Quentin Skinner traces the course of Machiavelli's adult life, from his time as Second Chancellor of the Florentine republic, during which he met with kings, the pope, and the Holy Roman Emperor; to the fall of the republic in 1512; to his death in 1527. It was after the fall of the Republic that Machiavelli composed his main political works: The Prince, the Discourses, and The History of Florence. In this second edition of his Very Short Introduction Skinner includes new material on The Prince, showing how Machiavelli developed his neo-classical political theory, through engaging in continual dialogue with the ancient Roman moralists and historians, especially Cicero and Livy. The aim of political leaders, Machiavelli argues, should be to...