Literature, American Style: The Originality of Imitation in the Early Republic

بین سال‌های 1780 و 1800، نویسندگان ادبیات تخیلی در ایالات متحده جدید می‌خواستند ادعا کنند که آثارشان، که پیوندهای آشکاری با ادبیات انگلیسی زبان در آن سوی اقیانوس اطلس داشت، با این وجود، یک سنت به‌درستی «آمریکایی» را تشکیل می‌داد. . با این حال، هیچ کس هنوز نفهمیده بود که نوشتن مانند یک آمریکایی چه معنایی دارد، ادبیات با منشأ آمریکایی چگونه خواهد بود، و نه اینکه کیفیت گریزان آمریکایی بودن چه ویژگی های ادبی می تواند ایجاد کند. ادبیات، سبک آمریکایی به این برهه تاریخی - دهه‌ها قبل از ناسیونالیسم رمانتیک کوپر، استعلایی گرایی امرسون و ثورو، یا شعرهای شمایل شکنانه ویتمن - بازمی‌گردد. ویژگی های منحصر به فرد ادبیات ایالات متحده برای اولین بار شکل گرفت، و زمانی که این مفهوم با سبک ادبی مرتبط شد.

در حالی که ادبیات اواخر قرن هجدهم ایالات متحده خود را به عنوان مظهر فرهنگی یک ملت کاملاً نوآور تبلیغ می کرد، ازرا تاویل استدلال می کند، در درجه اول با اختراع یا اختلال مشخص نشده بود. در واقع، نویسندگان آن خودآگاه سنت‌های ادبی اروپایی را تقلید کردند و در عین حال آنها را با محیط فرهنگی جدید تطبیق دادند. پس، این نویسندگان به قلمرو سبک گرایش پیدا کردند، زیرا راهی برای کنار زدن واقعیت ناراحت‌کننده بدهکاری فرهنگی فراهم کرد. این استفاده آنها از سبک بود که راهی برای انحراف از پیشینه های ادبی اروپایی فراهم کرد. تاویل طرح نوح وبستر برای اصلاح زبان آمریکایی را تحلیل می کند. ج. هکتور سنت جان دو کروکوئور از سبک آمریکایی بسیار ساده لوحانه از توپی های فرسوده ساخته شده است. اقتباس های چارلز براکدن براون از گوتیک بریتانیایی. و ازدواج توطئه های اغواگری با \"سبک ساده\" آمریکایی در آثاری مانند معبد شارلوت سوزانا روسون و عزیزت اثر هانا وبستر فاستر. . هر یک از این آثار ادعا می‌کنند که چیزی «آمریکایی» را در سبک تجسم می‌دهند، اما به گفته تاویل، تنها در چارچوب فرم‌های سبکی، عام و مفهومی که زندگی فرهنگی انگلیسی را در طول قرن متحرک می‌کردند، خوانا باقی می‌ماند.

Between 1780 and 1800, authors of imaginative literature in the new United States wanted to assert that their works, which bore obvious connections to anglophone literature on the far side of the Atlantic, nevertheless constituted a properly "American" tradition. No one had yet figured out, however, what it would mean to write like an American, what literature with an American origin would look like, nor what literary characteristics the elusive quality of Americanness could generate. Literature, American Style returns to this historical moment—decades before the romantic nationalism of Cooper, the transcendentalism of Emerson and Thoreau, or the iconoclastic poetics of Whitman—when a fantasy about the unique characteristics of U.S. literature first took shape, and when that notion was linked to literary style.

While late eighteenth-century U.S. literature advertised itself as the cultural manifestation of a radically innovative nation, Ezra Tawil argues, it was not primarily marked by invention or disruption. In fact, its authors self-consciously imitated European literary traditions while adapting them to a new cultural environment. These writers gravitated to the realm of style, then, because it provided a way of sidestepping the uncomfortable reality of cultural indebtedness; it was their use of style that provided a way of departing from European literary precedents. Tawil analyzes Noah Webster's plan to reform the American tongue; J. Hector St. John de Crèvecoeur's fashioning of an extravagantly naïve American style from well-worn topoi; Charles Brockden Brown's adaptations of the British gothic; and the marriage of seduction plots to American "plain style" in works such as Susanna Rowson's Charlotte Temple and Hannah Webster Foster's The Coquette. Each of these works claims to embody something "American" in style yet, according to Tawil, remains legible only in the context of stylistic, generic, and conceptual forms that animated English cultural life through the century.