Literature, Theory, and Common Sense

در اواخر قرن بیستم، رویکرد عقل سلیم به ادبیات ساده لوحانه تلقی می شد. رولان بارت مرگ نویسنده را اعلام کرد و هیلیس میلر اعلام کرد که همه تفسیرها نظری است. در بسیاری از دپارتمان‌های ادبیات، دانشجویان فارغ‌التحصیل زمان بیشتری را صرف دریدا و فوکو کردند تا شکسپیر و میلتون. با وجود این، رویکردهای عقل سلیم به ادبیات - از جمله این باور که ادبیات نشان دهنده واقعیت است و مقاصد مؤلف مهم است - با سرسختی در برابر نظریه مقاومت کرده اند. در نتیجه، آنتوان کامپاگنون استدلال می‌کند که نظریه‌پردازان افراط کرده‌اند، خود را در پارادوکس‌ها قرار داده‌اند و دیگران را از ایده‌های خود دور کرده‌اند. با ارزیابی شیوای دستاوردها و شکست‌های نظریه ادبی، کامپاگن در نهایت از روش‌ها و اهداف یک تعهد نظری که با خرد عقل سلیم تطبیق داده شده است، دفاع می‌کند.

در حالی که این کتاب مقدمه‌ای جذاب برای بحث‌های نظری اخیر است، کتاب نه بر اساس مکتب فکری، بلکه حول هفت پرسش اصلی: ادب، نویسنده، جهان، خواننده، سبک، تاریخ و ارزش. چه چیزی یک ادبیات کار را می سازد؟ آیا داستان از واقعیت تقلید می کند؟ آیا خواننده در متن حضور دارد؟ سبک چیست؟ آیا زمینه ای که یک اثر در آن نوشته می شود برای درک آن مهم است؟ آیا ارزش‌های ادبی جهان‌شمول هستند؟

همان‌طور که کامپاگنون بررسی می‌کند که چگونه نظریه با این مضامین دست و پنجه نرم می‌کند، نه یک حد وسط ساده، بلکه حالتی از تنش مولد بین نظریه عالی و عقل سلیم برقرار می‌کند. نتیجه کتابی است که هم با جنجال و هم با آهی آسوده مواجه خواهد شد.

In the late twentieth century, the common sense approach to literature was deemed naïve. Roland Barthes proclaimed the death of the author, and Hillis Miller declared that all interpretation is theoretical. In many a literature department, graduate students spent far more time on Derrida and Foucault than on Shakespeare and Milton. Despite this, common sense approaches to literature--including the belief that literature represents reality and authorial intentions matter--have resisted theory with tenacity. As a result, argues Antoine Compagnon, theorists have gone to extremes, boxed themselves into paradoxes, and distanced others from their ideas. Eloquently assessing the accomplishments and failings of literary theory, Compagnon ultimately defends the methods and goals of a theoretical commitment tempered by the wisdom of common sense.

While it constitutes an engaging introduction to recent theoretical debates, the book is organized not by school of thought but around seven central questions: literariness, the author, the world, the reader, style, history, and value. What makes a work literature? Does fiction imitate reality? Is the reader present in the text? What constitutes style? Is the context in which a work is written important to its apprehension? Are literary values universal?

As he examines how theory has wrestled these themes, Compagnon establishes not a simple middle-ground but a state of productive tension between high theory and common sense. The result is a book that will be met with both controversy and sighs of relief.