Literary Criticism: An Autopsy

از آنجایی که مطالعه ادبیات به زمینه های فرهنگی گسترش یافته است، منتقدان زبانی را برای خود توسعه داده اند. با این حال، مارک بائرلین استدلال می‌کند، محققان ادبیات امروزی آنقدر در روش‌های اجتماعی-تاریخی مناسب بی‌مهارت هستند که با اتخاذ کلیشه‌ها و عباراتی که به عنوان جانشین اطلاعات و منطق عمل می‌کنند، جبران می‌کنند. بنابراین با برچسب زدن به مجموعه‌ای از ایده‌ها به عنوان "ایدئولوژی"، از مشخص کردن آن ایده‌ها اجتناب می‌کنند، یا با گفتن اینکه کسی مفهومی را "ضرورت می‌بخشد" هوای ابطال قاطع را منتقل می‌کنند. تا زمانی که یک مقاله سخاوتمندانه با کلمات مناسب پاشیده شود، توضیح آن غیرضروری تلقی می‌شود.

بائرلین معتقد است که چنین استفاده‌هایی فقط برای نشان دادن تعهدات سیاسی، اثبات عضویت در گروه‌های فرعی، یا درخواست تجدیدنظر به سردبیران و کمیته‌های تصدی خدمت است. و اینکه شیوه‌های متنی کنونی برای مطالعه فرهنگ و سیاستی که آنها فرض می‌کنند انجام می‌دهند، کافی نیست. کتاب او 23 اصطلاح متداول را مورد بحث قرار می‌دهد - از «ساخت‌شکنی» و «جنسیت» تا «مشکل‌سازی» و «بازاندیشی» - و از طریق تحلیل‌های آن‌ها، تشخیص نقد معاصر را ارائه می‌دهد. او انگیزه‌های پشت استفاده از آنها و شرایطی را که تحت آن به وجود آمدند بررسی می‌کند و می‌گوید که چرا آنها به شکوفایی خود ادامه می‌دهند. نشان می دهد که چگونه استفاده از اصطلاحات غیرمنطقی، نامناسب یا متناقض باعث اختلال در تمرکز انضباطی شده است. این یک کار روشنگر و سرگرم کننده است که محققان را به چالش می کشد تا در انتخاب کلمات خود تجدید نظر کنند - و بسیاری را به طور کلی از تحقیق انتقادی حذف کنند.

As the study of literature has extended to cultural contexts, critics have developed a language all their own. Yet, argues Mark Bauerlein, scholars of literature today are so unskilled in pertinent sociohistorical methods that they compensate by adopting cliches and catchphrases that serve as substitutes for information and logic. Thus by labeling a set of ideas an "ideology" they avoid specifying those ideas, or by saying that someone "essentializes" a concept they convey the air of decisive refutation. As long as a paper is generously sprinkled with the right words, clarification is deemed superfluous.

Bauerlein contends that such usages only serve to signal political commitments, prove membership in subgroups, or appeal to editors and tenure committees, and that current textual practices are inadequate to the study of culture and politics they presume to undertake. His book discusses 23 commonly encountered terms—from "deconstruction" and "gender" to "problematize" and "rethink"—and offers a diagnosis of contemporary criticism through their analysis. He examines the motives behind their usage and the circumstances under which they arose and tells why they continue to flourish.

A self-styled "handbook of counterdisciplinary usage," Literary Criticism: An Autopsy shows how the use of illogical, unsound, or inconsistent terms has brought about a breakdown in disciplinary focus. It is an insightful and entertaining work that challenges scholars to reconsider their choice of words—and to eliminate many from critical inquiry altogether.