Levinas between Ethics and Politics: For the Beauty that Adorns the Earth

عمل فکر-اندیشه به عنوان یک عمل- مقدم بر تفکر فکری یا آگاه شدن از یک عمل است. مفهوم کنش اساساً شامل خشونت است: خشونت گذرا، فاقد تعالی اندیشه. . . کلیت و بی نهایت کار امانوئل لویناس حول دو دغدغه می چرخد. نخست، پروژه فلسفی او را می‌توان به‌عنوان ساختن یک اخلاق رسمی، مبتنی بر تعالی انسان دیگر و مسئولیت خودانگیخته سوژه در قبال آن دیگری توصیف کرد. دوم، لویناس به طور گسترده در مورد زندگی فرهنگی و متنی یهودیت و به عنوان عضوی از آن نوشته است. این دو دغدغه در هم تنیده اند. با این حال، رابطه آنها یکی از پیچیدگی های قابل توجهی است. پروژه فلسفی لویناس مستقیماً از موقعیت او به عنوان یک متفکر یهودی در قرن بیستم سرچشمه می گیرد و شکل خاص خود را از مطالعه تورات و تلمود می گیرد. این در واقع هرمنوتیکی از تجربه کتاب مقدس است. اگر از یهودیت الهام گرفته شده باشد، اخلاق لویناس خود به خود اعترافی نیست. بلکه آنچه اخلاق او از یهودیت می گیرد، شیوه خاصی برای درک تعالی و انسان دیگر است. به فلسفه فرانتس روزنزوایگ و مارتین بوبر لوگوی جهان و امر قدسی را مدیون است، که عدم مقایسه آنها را بدون اینکه یکی را افتاده و دیگری را ماورایی فرض کند، تصدیق می کند.

The act of thought-thought as an act-would precede the thought thinking or becoming conscious of an act. The notion of act involves a violence essentially: the violence of transitivity, lacking in the transcendence of thought. . . Totality and Infinity The work of Emmanuel Levinas revolves around two preoccupations. First, his philosophical project can be described as the construction of a formal ethics, grounded upon the transcendence of the other human being and a subject's spontaneous responsibility toward that other. Second, Levinas has written extensively on, and as a member of, the cultural and textual life of Judaism. These two concerns are intertwined. Their relation, however, is one of considerable complexity. Levinas' philosophical project stems directly from his situation as a Jewish thinker in the twentieth century and takes its particular form from his study of the Torah and the Talmud. It is, indeed, a hermeneutics of biblical experience. If inspired by Judaism, Levinas' ethics are not eo ipso confessional. What his ethics takes from Judaism, rather, is a particular way of conceiving transcendence and the other human being. It owes to the philosophy of Franz Rosenzweig and Martin Buber a logos of the world and of the holy, which acknowledges their incom­ mensurability without positing one as fallen and the other as supernal.