Letters from Belsen 1945: an Australian nurse's experiences with the survivors of war

وقتی سربازان بریتانیایی در آوریل 1945 به اردوگاه کار اجباری بلسن رسیدند، 40000 مرد، زن و کودک به شدت بیمار و 10000 جسد دفن نشده پیدا کردند. در آخرین اقدام ظالمانه، آلمانی ها غذا و آب را به مدت یک هفته از زندانیان دریغ کردند. تیفوس خشمگین بود و شرایط آشفته بود.

موریل ناکس دوهرتی به‌زودی به‌عنوان پرستار ارشد با وظیفه ایجاد یک بیمارستان، جمع‌آوری وسایل و نجات هر چه بیشتر بازماندگان اردوگاه وارد شد. دوهرتی در نامه‌هایی که به مادر و دوستانش در استرالیا می‌نویسد، تجربیات خود در بلسن را با جزییات تکان‌دهنده توصیف می‌کند.

او از وضعیت اسفبار بازماندگان یهودی که قادر به بازگشت به خانه نیستند، و چالش بازسازی سلامت و احترام به خود می‌گوید. او غرق درخواست های خانواده های ناامید است که می خواهند عزیزان خود را در میان بازماندگان اردوگاه و بسیاری از افراد آواره در بلسن بیابند. او برای یک روز به یاد ماندنی در دادگاه لونبرگ شرکت کرد، زیرا بازماندگان بلسن علیه...

When British troops arrived at Belsen concentration camp in April 1945 they found 40,000 desperately ill men, women and children and 10,000 unburied dead bodies. In a final act of cruelty the Germans had withheld food and water from the inmates for a week. Typhus was raging and conditions were chaotic.

Muriel Knox Doherty arrived soon after as Chief Nurse with the task of creating a hospital, scrounging supplies and saving as many of the camp survivors as possible. In letters written to her mother and friends in Australia, Doherty describes her experiences at Belsen in moving detail.

She tells of the plight of Jewish survivors unable to return home, and the challenge of rebuilding their health and their self-respect. She is inundated with appeals from desperate families trying to find their loved ones among the camp survivors and the many displaced people at Belsen. For one particularly memorable day she attends the Luneberg Trials as Belsen survivors gave evidence against...