Legitimization of Mormon Feminist Rhetors: A Pan-Historical Analysis

مشروعیت بخشیدن به سخنرانان فمینیست مورمون مطالعه می کند که چگونه گروه های به حاشیه رانده شده از راهبردهای بلاغی برای ایجاد مشروعیت برای خود استفاده می کنند. کینی از تحقیقات آرشیوی برای تجزیه ابزارهای بلاغی زنان فمینیست مورمون استفاده می کند. نویسنده با بررسی چهار نمونه منحصربفرد از سخنوران برجسته فمینیست مورمون که در طول تاریخ 191 ساله این دین امتداد دارد، روشی پان-تاریخی را در نظر می گیرد: املین بی. ولز (1828-1921)، فاون برودی (1915-1981)، سونیا جانسون. (1936–اکنون) و کیت کلی (1980–اکنون). نویسنده با پشتوانه تجزیه و تحلیل فشرده متوجه می شود که زنان فمینیست مورمون از قوانین بلاغی باستانی به عنوان یک روش اکتشافی استفاده می کنند تا موقعیت اقتدار را برای خود پرورش دهند: ولز از الگوهای چیدمان استفاده می کند، برودی با حافظه درگیر می شود، جانسون از شیوه های اختراع استفاده می کند، و کلی ارائه را به کار می گیرد. استراتژی ها. محققان و دانشجویان رشته های ارتباطات، بلاغت، دین و مطالعات زنان این کتاب را بسیار جالب می دانند.

Legitimization of Mormon Feminist Rhetors studies how marginalized groups use rhetorical strategies to craft legitimacy for themselves. Kinney uses archival research to parse the rhetorical devices employed by Mormon feminist women. The author assumes a pan-historical methodology by examining four unique examples of notable Mormon feminist rhetors that stretch across the 191-year history of this religion: Emmeline B. Wells (1828–1921), Fawn Brodie (1915–1981), Sonia Johnson (1936–present), and Kate Kelly (1980–present). Backed by intensive analysis, the author finds that Mormon feminist women take up the ancient rhetorical canons as a heuristic to cultivate a position of authority for themselves: Wells employs arrangement patterns, Brodie engages with memory, Johnson draws upon invention practices, and Kelly applies delivery strategies. Scholars and students of communication, rhetoric, religion, and women’s studies will find this book particularly interesting.