Learning from Madness: Brazilian Modernism and Global Contemporary Art

در طول تاریخ مدرنیسم اروپا ، فیلسوفان و هنرمندان مجذوب جنون شده اند. با این حال ، اتفاق متفاوتی در برزیل رخ داد ، با \"هنر مجنون\" که در جنبش های مدرنیستی در آنجا شکوفا شد. از دهه 1920 تا دهه 1960 ، جهت و آفرینش هنر توسط بیمار روانی به طور فعال توسط چهره های برجسته در پزشکی و انتقادات هنری مورد تشویق قرار گرفت ، که منجر به قدردانی بسیار گسترده تر در بین متصدیان مؤسسات اصلی هنر مدرن در برزیل شد ، جایی قطعات در نمایشگاه ها و مجموعه های مهم گنجانده شده است. و منتقد هنری ماریو پدروسا ، که پایان نامه های ژستالتیستی را در مورد پاسخ زیبایی شناسی نوشت. Cabañas تأثیر ماندگار این دوران بی نظیر مدرنیسم برزیل را بررسی می کند ، و اینکه چگونه زندگی پس از این \"هنر خارجی\" همچنان سؤالات مهمی را مطرح می کند. چگونه می توانیم به تجربیات دیوانه احترام بگذاریم زیرا کار آنها از طریق لنز هنر جهانی مشاهده می شود؟ چرا اکنون این هنر دوباره ظاهر می شود که تعاریف هنر جهانی معاصر مورد بحث قرار می گیرد؟ اروپا و پذیرش آن توسط هنرمندان تأثیرگذار در آنجا ، به یک وضعیت مشابه اما کاملاً مشخص در برزیل.

Throughout the history of European modernism, philosophers and artists have been fascinated by madness. Something different happened in Brazil, however, with the “art of the insane” that flourished within the modernist movements there. From the 1920s to the 1960s, the direction and creation of art by the mentally ill was actively encouraged by prominent figures in both medicine and art criticism, which led to a much wider appreciation among the curators of major institutions of modern art in Brazil, where pieces are included in important exhibitions and collections.

Kaira M. Cabañas shows that at the center of this advocacy stood such significant proponents as psychiatrists Osório César and Nise da Silveira, who championed treatments that included painting and drawing studios; and the art critic Mário Pedrosa, who penned Gestaltist theses on aesthetic response. Cabañas examines the lasting influence of this unique era of Brazilian modernism, and how the afterlife of this “outsider art” continues to raise important questions. How do we respect the experiences of the mad as their work is viewed through the lens of global art? Why is this art reappearing now that definitions of global contemporary art are being contested?

Learning from Madness offers an invigorating series of case studies that track the parallels between psychiatric patients’ work in Western Europe and its reception by influential artists there, to an analogous but altogether distinct situation in Brazil.