Le Mythe de la virilité

چه می‌شود اگر مانند زنان، مردان همیشه قربانی اسطوره مردانگی بوده باشند؟ از ماقبل تاریخ تا دوران معاصر، داستانی جذاب از امر زنانه و مردانه که موضوع جنگ دو جنس را به شیوه‌ای بدیع تفسیر می‌کند. مرد برای تثبیت سلطه خود بر جنس مؤنث، از مبدأ تمدن، برتری خود را با ساختن اسطوره مردانگی تئوریزه کرده است. گفتمانی بنیان‌گذار که نه تنها حقارت ذاتی زن، بلکه مرد دیگر (بیگانه، «مرد فرعی»، «دختر» ©دراسته»...) را فرض می‌کرد. از نظر تاریخی، این اسطوره کاهش زنان و ستم مردان توسط مردان را مشروعیت بخشیده است. برای یک قرن، این مدل از همه‌توانی جنگ‌جویانه، سیاسی و جنسی در حال تخریب است، تا جایی که برخی از ذهن‌های نوستالژیک «بحران مردانگی» را ابراز تأسف می‌کنند. مردان گرایان فمینیسم را متهم می کنند که انسان را از حاکمیت طبیعی خود سلب کرده است. چه جوابی به آنها بدهیم؟ این ناخوشی مردان قطعا یک واقعیت، عظیم و دردناک است، اما رهایی زنان دلیل آن نیست. مردانگی در دام خودش افتاده است، دامی که مرد که می خواهد زن را در آن محصور کند، برای خودش گذاشته است. او با قرار دادن اسطوره برتری مردانه زیربنای نظم اجتماعی، سیاسی، مذهبی، اقتصادی و جنسی، با ارزش نهادن به قدرت، ذوق قدرت، میل به تسخیر و غریزه جنگاوری، بردگی زنان را توجیه و سازماندهی کرد. او همچنین خود را محکوم کرد که احساساتش را سرکوب کند، از ناتوانی بترسد و از جنون خواری کند، در حالی که طعم خشونت و مرگ قهرمانانه را در خود پرورش داد. وظیفه مردانگی یک بار است و «مرد شدن» فرآیندی بسیار پرهزینه. اگر مردانگی امروز یک افسانه گرگ و میش است، نباید از آن نگران شویم، بلکه باید از آن خوشحال باشیم. زیرا اختراع مجدد مردانگی نه تنها پیشرفت برای مردان نیست، بلکه آینده فمینیسم است.

Et si, comme les femmes, les hommes étaient depuis toujours victimes du mythe de la virilité ? De la préhistoire à l'époque contemporaine, une passionnante histoire du féminin et du masculin qui réinterprète de façon originale le thème de la guerre des sexes. Pour asseoir sa domination sur le sexe féminin, l'homme a, dès les origines de la civilisation, théorisé sa supériorité en construisant le mythe de la virilité. Un discours fondateur qui n'a pas seulement postulé l'infériorité essentielle de la femme, mais aussi celle de l'autre homme (l'étranger, le " sous-homme ", le " pédéraste "...). Historiquement, ce mythe a ainsi légitimé la minoration de la femme et l'oppression de l'homme par l'homme. Depuis un siècle, ce modèle de la toute-puissance guerrière, politique et sexuelle est en pleine déconstruction, au point que certains esprits nostalgiques déplorent une " crise de la virilité ". Les masculinistes accusent le féminisme d'avoir privé l'homme de sa souveraineté naturelle. Que leur répondre ? Que le malaise masculin est, certes, une réalité, massive et douloureuse, mais que l'émancipation des femmes n'en est pas la cause. La virilité est tombée dans son propre piège, un piège que l'homme, en voulant y enfermer la femme, s'est tendu à lui-même. En faisant du mythe de la supériorité mâle le fondement de l'ordre social, politique, religieux, économique et sexuel, en valorisant la force, le goût du pouvoir, l'appétit de conquête et l'instinct guerrier, il a justifié et organisé l'asservissement des femmes, mais il s'est aussi condamné à réprimer ses émotions, à redouter l'impuissance et à honnir l'effémination, tout en cultivant le goût de la violence et de la mort héroïque. Le devoir de virilité est un fardeau, et " devenir un homme " un processus extrêmement coûteux. Si la virilité est aujourd'hui un mythe crépusculaire, il ne faut pas s'en alarmer, mais s'en réjouir. Car la réinvention actuelle des masculinités n'est pas seulement un progrès pour la cause des hommes, elle est l'avenir du féminisme.