Land of Plants in Motion: Japanese Botany and the World

سرزمین گیاهان در حرکت اولین بار در هر زبانی است که دو داستان همراه را مورد بررسی قرار می دهد: (1) ظهور یک منطقه فلورستیکی شرق آسیا و چگونگی تکامل جزایر ژاپنی با ثروت شگفت انگیز گونه های گیاهی. و (2) رشد علوم گیاه شناسی ژاپنی.

اکثر گونه های گیاهی که به عنوان "ژاپنی" در نظر گرفته می شوند منشأ خود را به غرب چین و شرق هیمالیا می رسانند، اما آنقدر بومی هستند که امروزه اغلب بومی به نظر می رسند. دانشمندان مدرن اولیه در ژاپن از دانش پزشکی گیاهی چینی استفاده کردند، اما به بینش متمایزی در مورد زندگی گیاهی متناسب با همتایان اروپایی خود، اما جدا از هم، دست یافتند. محققان دانشگاه توکیو در اواخر قرن نوزدهم زیست‌شناسی گیاهی ژاپنی را پیشگام کردند. آنها از روش های گیاه شناسی غربی استفاده کردند، اما به دنبال درجه ای از تفاوت در طبقه بندی بودند و در عین حال مشروعیت بین المللی را از طریق انتشارات به زبان انگلیسی به دست آوردند. عصر امپراتوری ژاپن (1895-1945) کمتر در مورد اکتشاف گیاهان بود و بیشتر در مورد جمع آوری گیاهان، برای منافع علمی و اقتصادی بود. نمایش گونه ها از سرتاسر امپراتوری، حوزه استعمار و فتح ژاپن را در خانه قابل مشاهده کرد. زیرساخت تحقیق و آموزش پس از جنگ جهانی دوم به کندی گسترش یافت: آزمایشگاه‌های جدید، باغ‌های گیاه‌شناسی، انجمن‌های علمی و نشریات در نهایت امکان تنوع زیادی از مطالعات تخصصی را فراهم کردند، به‌ویژه با رشد زیست‌شناسی مولکولی در دهه 1970 و تحقیقات DNA در دهه 1980. تحقیقات اساسی به دلیل کاهش بودجه دولت در طی سال‌های 2012-2017 آسیب دید، اما زیست‌شناسان گیاهی ژاپنی همچنان در بسیاری از زمینه‌های تحصیلی از اعتبار بین‌المللی برخوردار هستند.

Land of Plants in Motion is the first in any language to examine two companion stories: (1) the rise of an East Asian floristic zone and how the Japanese islands evolved an astonishing wealth of plant species, and (2) the growth of Japanese botanical sciences.

The majority of plant species regarded as “Japanese” trace their origins to western China and the eastern Himalaya but are so indigenized that they often seem native today. Early modern scientists in Japan drew on knowledge of Chinese herbal medicine but achieved distinctive insights into plant life commensurate with but separate from their European counterparts. Scholars at the University of Tokyo pioneered Japanese plant biology in the late nineteenth century. They incorporated Western botanical methods but sought a degree of difference in taxonomy while also gaining international legitimacy through publications in English. Japan’s age of empire (1895–1945) was less about plant exploration and more about plant collection, for both scientific and economic benefits. Displays of species from throughout the empire made Japan’s sphere of colonization and conquest visible at home. The infrastructure for research and instruction expanded slowly after World War Two: new laboratories, botanical gardens, scholarly societies, and publications eventually allowed for great diversity of specialized study, especially with the growth of molecular biology in the 1970s and DNA research in the 1980s. Basic research was harmed by cuts in government funding during 2012–2017, but Japanese plant biologists continue to enjoy international esteem in many fields of scholarship.