ورود به حساب

نام کاربری گذرواژه

گذرواژه را فراموش کردید؟ کلیک کنید

حساب کاربری ندارید؟ ساخت حساب

ساخت حساب کاربری

نام نام کاربری ایمیل شماره موبایل گذرواژه

برای ارتباط با ما می توانید از طریق شماره موبایل زیر از طریق تماس و پیامک با ما در ارتباط باشید


09117307688
09117179751

در صورت عدم پاسخ گویی از طریق پیامک با پشتیبان در ارتباط باشید

دسترسی نامحدود

برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند

ضمانت بازگشت وجه

درصورت عدم همخوانی توضیحات با کتاب

پشتیبانی

از ساعت 7 صبح تا 10 شب

دانلود کتاب La nascita della tragedia - Considerazioni inattuali (I-III)

دانلود کتاب آثار. تولد فاجعه و ملاحظات قدیمی ، I-III

La nascita della tragedia - Considerazioni inattuali (I-III)

مشخصات کتاب

La nascita della tragedia - Considerazioni inattuali (I-III)

ویرایش:  
نویسندگان: , , ,   
سری: Opere di Friedrich Nietzsche 
ISBN (شابک) : 8845900258, 9788845900259 
ناشر: Adelphi 
سال نشر: 1972 
تعداد صفحات: 565 
زبان: Italian 
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود) 
حجم فایل: 15 مگابایت 

قیمت کتاب (تومان) : 79,000



ثبت امتیاز به این کتاب

میانگین امتیاز به این کتاب :
       تعداد امتیاز دهندگان : 9


در صورت تبدیل فایل کتاب La nascita della tragedia - Considerazioni inattuali (I-III) به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.

توجه داشته باشید کتاب آثار. تولد فاجعه و ملاحظات قدیمی ، I-III نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.


توضیحاتی در مورد کتاب آثار. تولد فاجعه و ملاحظات قدیمی ، I-III

صد سال پس از انتشار کتاب تولد تراژدی، این جلد اولین اثر بنیادی نیچه را همراه با مهمترین متون مرحله اول آن ارائه می کند، متنی که در آن - پس از آثار نابهنگام فیلولوژی کلاسیک - محقق جوان آن را در نظر می گیرد. به میدان باز می‌رود و بلافاصله با تمام منحصربه‌فرد بودن خود را نشان می‌دهد و خواسته‌ها و معیارهای جدیدی را بر اندیشه و زندگی می‌گذارد. در تولد تراژدی، در یک ارکستراسیون موسیقی باشکوه، جایی که نفس واگنری جریان نثری را که در زبان آلمانی شنیده نشده تنظیم می‌کند، آن شهود کامل تمدن یونان آشکار می‌شود - نه یک ارزیابی تاریخی، بلکه برعکس یک بازیابی عمدی. مقوله‌های قدرتمندی، مانند آپولونی و دیونیزی، و در پس آن‌ها، خرد غم‌انگیز گمشده - که نیچه را به مطالعات کلاسیک هدایت کرده بود و تا ابد ستاره راهنمای او باقی خواهد ماند: در اینجا این شهود در نوعی «ابتدای ادبی» ارائه می‌شود. جایی که آیین رمز و راز با کلمه چاپی جایگزین می شود». به خودی خود شکلی مخاطره آمیز و مخرب به نظر می رسد، به طوری که به نظر می رسد این کتاب رسوایی بزرگی در دنیای دانشگاهی ایجاد کند. این اتفاق افتاد و این خود ویلاموویتز بود که در آن زمان پاپ فیلولوژی کلاسیک بود که مستقیماً به نیچه حمله کرد. اما، همچنین با توجه به واقعیت تاریخی، می توان گفت که زمان به نفع نیچه عمل کرده است: در واقع، در این صد سال، سختگیری های فلسفی نمی توانند به قطعیت های زیادی در مورد منشأ تراژدی یونانی دست یافته اند - و در تاریکی خیره کننده آن آغاز، مشاهدات فردی خاص از نیچه و مهمتر از همه شخصیت پردازی دیونوسیان، که نیچه برای اولین بار در کار خود در اینجا شرح داده است، مرجعی ضروری باقی مانده است.\r\nدر سال‌های بعد این نیچه خواهد بود که حمله خواهد کرد: اینگونه است که Considerazioni inattuali متولد می‌شود، متون انتقالی و تربیتی، از این جهت گرانبها که گواه فراوانی بر اولین برخوردهای نیچه با زمانه‌اش، یعنی به طور کلی با مدرنیته است. اولی (1873) که سرنخ خود را از اثر اکنون به درستی فراموش شده دیوید اشتراوس گرفته است، در واقع تمام فرهنگ آلمانی را که در دوران حکومت طاغوت های فرهیخته سقوط کرده است، به طرز مهلکی ضربه می زند. دوم (1874) با دقت فوق‌العاده‌ای به تاریخ‌گرایی حمله می‌کند، با استدلال‌هایی که زمان حال ما را روشن می‌کند و برای درک همه نیچه‌های زیر تعیین‌کننده است. سوم، شوپنهاور به عنوان آموزگار (1874) صحه‌گزاری پرشور ناشناخته‌های بزرگ است، فیلسوفی که نیچه از او بیشتر آموخته بود و راه را برای بسیاری از گمانه‌زنی‌های او هموار کرده بود: و در واقع، شوپنهاور در اینجا ظاهر می‌شود، مانند واگنر بعداً در چهارمین «منسوخ شده» به عنوان پیش‌نمایشی از خود نیچه.


توضیحاتی درمورد کتاب به خارجی

A cento anni dalla pubblicazione della Nascita della tragedia, questo volume ripresenta la fondamentale prima opera di Nietzsche, insieme ai testi più importanti della sua prima fase, quella in cui – dopo i precoci lavori di filologia classica – il giovane studioso scende in campo aperto e subito si manifesta in tutta la sua unicità, ponendo al pensiero e alla vita nuove esigenze e nuovi criteri. Nella Nascita della tragedia si rivela, in una splendida orchestrazione musicale, dove il respiro wagneriano regola il flusso di una prosa inaudita nella lingua tedesca, quell’intuizione totale della civiltà greca – non accertamento storico, ma al contrario intenzionale ricupero di potenti categorie, quali l’apollineo e il dionisiaco, e, dietro a esse, della perduta saggezza tragica – che aveva guidato Nietzsche agli studi classici e resterà poi per sempre la sua stella polare: qui tale intuizione si presenta in una sorta di «iniziazione letteraria, dove il rituale misterico è sostituito dalla parola stampata». Forma di per sé azzardata e dissestante, sicché appare inevitabile che il libro provocasse grande scandalo nel mondo accademico; così avvenne, e fu Wilamowitz stesso, allora papa della filologia classica, ad attaccare direttamente Nietzsche. Ma, anche per quanto riguarda la realtà storica, si può dire che il tempo ha agito in favore di Nietzsche: in questi cento anni, di fatto, il rigore filologico non può vantarsi di aver raggiunto grandi certezze sulle origini della tragedia greca – e, nella tenebra abbagliante di quegli inizi, certe singole osservazioni di Nietzsche e soprattutto la caratterizzazione del dionisiaco, che Nietzsche qui ha descritto per la prima volta nella sua opera, restano indispensabile riferimento. Negli anni seguenti sarà Nietzsche ad attaccare: nascono così le Considerazioni inattuali, testi di transizione e di formazione, preziosi in quanto testimoniano riccamente i primi scontri di Nietzsche col suo tempo, e cioè col moderno in genere. La prima (1873), che prende spunto dall’opera oggi giustamente dimenticata di David Strauss, colpisce in realtà mortalmente tutta la cultura tedesca, decaduta a regno dei filistei cólti; la seconda (1874) attacca con straordinaria acutezza lo storicismo, con argomenti che illuminano il nostro presente e che sono decisivi per capire tutto il Nietzsche successivo; la terza, Schopenhauer come educatore (1874) è una fervida rivendicazione del grande misconosciuto, del filosofo da cui Nietzsche più aveva imparato e che aveva aperto la via a molte delle sue speculazioni: e, di fatto, Schopenhauer appare qui, come poi Wagner nella quarta «Inattuale», come prefigurazione di Nietzsche stesso.





نظرات کاربران