دسترسی نامحدود
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
برای ارتباط با ما می توانید از طریق شماره موبایل زیر از طریق تماس و پیامک با ما در ارتباط باشید
در صورت عدم پاسخ گویی از طریق پیامک با پشتیبان در ارتباط باشید
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
درصورت عدم همخوانی توضیحات با کتاب
از ساعت 7 صبح تا 10 شب
ویرایش:
نویسندگان: Jean-Paul Sartre
سری: La cultura 1226
ISBN (شابک) : 884282545X, 9788842825456
ناشر: Il Saggiatore
سال نشر: 2019
تعداد صفحات: 1158
زبان: Italian
فرمت فایل : EPUB (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود)
حجم فایل: 2 Mb
در صورت تبدیل فایل کتاب L'idiota della famiglia. Gustave Flaubert dal 1821 al 1857 به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.
توجه داشته باشید کتاب احمق خانواده. گوستاو فلوبر از 1821 تا 1857 نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.
ژان پل سارتر در کودکی با به خاطر سپردن صفحات پایانی مادام
بوواری، علاقه خود را به گوستاو فلوبر نشان داد. تحسین او زمانی
به نفرت تبدیل شد که او که اکنون بالغ شده بود، در رمان نویس
سالامبو یک اصحاب بورژوا را شناخت که با طبقه ای که به آن تعلق
داشت و آن را نیز تحقیر می کرد، همدلی می کرد. او می خواست در
فلوبر یک مخالف، مخالف فکری و سیاسی خود را ببیند. چیزی که در
مقابل آن، همانطور که میدانیم، بسیار شبیه تصویری است که توسط
آینه بازگردانده میشود. شاید به همین دلیل سارتر موافقت کرد که
سایه نویسنده دیگر را در زندگینامهای استادانه تعقیب کند، تا با
همدلی لازم برای ساختن پرترهای که همچنین بازتابی نادرست از خودش
بود، با مخالف خود رفتار کند.
پس گوستاو فلوبر که بود. ? احمق خانواده، کودک طعمه غیبت طولانی
مدت، نگاهش در تعقیب سراب گم شده است؟ یا برای کسانی که او را در
نوجوانی میشناختند، بازیگر شکست خورده تاریخی، کالسکه دست و پا
چلفتی که زیر بار لعنت خندههای برانگیزاننده است؟ یا شاید روان
رنجور صعب العلاج حروف که با ذهنش تاج تاریکی مالیخولیایی اش را
نوازش می کرد، بی آنکه بگذارد گلبرگ ها محو شوند؟ و چگونه ممکن
است آن کودکی که پدر و مادر و برادرش برای زندگی احمقانه مقدر شده
بودند، نابغه شود؟ به عنوان یک راه فرار و بازآموزی احساسی، به
ناهنجاری کلاستروفوبیک نوشتن. و هم تلاشی برای روشن کردن چگونگی
شکلگیری تاریخ، جامعه، بافت خانواده - در یک کلام، دیگری - ترکیب
متزلزل یک فرد را شکل میدهد. در انتهای همه اینها، یک سوال بزرگ:
واقعاً در مورد یک مرد چه می توانید بدانید؟
Jean-Paul Sartre manifestò fin da bambino la sua ossessione per
Gustave Flaubert imparando a memoria le pagine finali di Madame
Bovary. La sua ammirazione divenne astio quando, ormai adulto,
riconobbe nel romanziere di Salammbô un esteta borghese,
connivente con la classe cui apparteneva e che pure
disprezzava. Volle vedere in Flaubert un avversario, il suo
opposto intellettuale e politico; quell’opposto che, come è
noto, tanto somiglia all’immagine restituita dallo specchio.
Forse per questo Sartre accettò di inseguire l’ombra dell’altro
scrittore in una magistrale biografia, di trattare il proprio
contrario con l’empatia necessaria a comporre un ritratto che
fosse anche un riflesso traviato di sé.
Chi era dunque Gustave Flaubert? L’idiota della famiglia, un
bambino preda di lunghi stati d’assenza stuporosa, lo sguardo
perso a inseguire miraggi? Oppure, per chi lo conobbe
adolescente, l’istrionico attore mancato, il guitto maldestro
gravato dalla dannazione di suscitare il riso? O forse
l’incurabile nevrotico dell’epistolario, che accarezzava con la
mente la corolla di tenebre delle sue malinconie, senza mai
lasciarne sfiorire i petali? E come ha potuto divenire un genio
quel bambino che i genitori e il fratello avevano destinato a
una vita da ebete?
Libro eretico e inclassificabile, ridefinizione dell’etica
sartriana della libertà, cruciale incontro tra due giganti
della letteratura francese, L’idiota della famiglia – cui si
aggiunge oggi la penetrante prefazione di Massimo Recalcati – è
un viaggio nel dedalo della psiche flaubertiana, nell’arte come
via di fuga e rieducazione sentimentale, nell’anomalia
claustrofobica della scrittura; ed è insieme un tentativo di
chiarire in che modo la storia, la società, il contesto
familiare – in una parola, l’Altro – diano forma alla
vacillante sintesi di un individuo. Al fondo di tutto,
un’unica, enorme domanda: che cosa si può sapere davvero di un
uomo?