Kunst und Kulturindustrie bei Adorno und Habermas: Perspektiven kritischer Theorie

با تغییر در نظریه ارتباطات، یورگن هابرماس ادعا می کند که نظریه انتقادی تئودور دبلیو آدورنو را ادامه می دهد. در عمارت نظری هابرماس در نتیجه عدم وجود یا عدم پذیرش نظریه آدورنو از صنعت فرهنگ و زیبایی‌شناسی، «خلأ» به وجود آمده است. نشانه‌های «فضای خالی» در آثار هابرماس، از یک سو، مفهوم غیرقابل توضیح عقلانیت زیبایی‌شناختی است که معماری نظری او در واقع اقتضا می‌کند، در شرایطی برابر با عقلانیت اخلاقی-عملی و شناختی-ابزاری، و از سوی دیگر. نادیده گرفتن نقش های فرهنگی در مبادله بین جهان حیات و نظام.

اولریش پاتزل نظریه صنعت فرهنگ آدورنو را دوباره تفسیر می کند، تغییر پارادایم از آدورنو به هابرماس را تحلیل می کند، شکاف تعیین شده را به تفصیل توصیف می کند و بررسی می کند که آیا و چگونه این با نظریه اجتماعی هابرماس - در غیر این صورت پیشرفته تر - که باید با آدورنو نتیجه گیری شود، مطابقت دارد.

Mit der kommunikationstheoretischen Wende beansprucht Jürgen Habermas, die kritische Theorie Theodor W. Adornos fortzusetzen. In Habermas' Theoriegebäude ist durch die unterbliebene bzw. defizitäre Rezeption der Adornoschen Theorie der Kulturindustrie und der Ästhetik eine "Leerstelle" entstanden. Indizien für die "Leerstelle" im Habermasschen Werk sind zum einen der nicht ausgeführte Begriff ästhetischer Rationalität, den seine Theoriearchitektur, gleichberechtigt neben der moralisch-praktischen und der kognitiv-instrumentellen Rationalität, eigentlich fordert, zum anderen die Vernachlässigung der kulturellen Rollen im Austausch zwischen Lebenswelt und System.

Ulrich Paetzel interpretiert die Adornosche Theorie der Kulturindustrie neu, analysiert den Pardigmenwechsel von Adorno zu Habermas, kennzeichnet ausführlich die bezeichnete Leerstelle und prüft, ob und wie diese in der -ansonsten avancierteren - Gesellschaftstheorie Habermas' mit Adorno zu schließen ist.