Jew and Gentile in the Ancient World: Attitudes and Interactions from Alexander to Justinian

روابط بین یهودیان و غیر یهودیان در دوره هلنیستی-رومی با سوء ظن و نفرت مشخص شد، اکثر مطالعات در مورد آن موضوع ادامه می‌دهند. اما اگر چنین حدس‌هایی درست باشد، لویی فلدمن می‌پرسد، چگونه یهودیان موفق شدند که این همه طرفدار را به دست آورند، خواه مسیحیان تمام عیار و یا «همدلان» که یک یا چند شیوه یهودی را در پیش گرفتند؟ فلدمن با ارزیابی سیستماتیک نگرش نسبت به یهودیان از زمان اسکندر مقدونی تا قرن پنجم پس از میلاد، دریافت که یهودیت واکنش‌های شدیداً مثبت و نه صرفاً نامطلوبی را از سوی جمعیت غیریهودی برانگیخت. یهودیان در دنیای باستان حضور پررنگی داشتند و یهودیت به طور قابل ملاحظه ای با توسعه تلمود تقویت شد. اگرچه یهودیان دیاسپورا عمیقاً یونانی شده بودند، اما آنهایی که در اسرائیل باقی ماندند توانستند در برابر هجوم های فرهنگی یونانیسم مقاومت کنند و حتی ضدحمله های فکری را آغاز کنند.

فلدمن از مطالب متنوعی استفاده می کند، از فیلو، ژوزفوس. و دیگر نویسندگان یونانی-یهودی از طریق آپوکریفا، شبه پیگراف، شوراهای کلیسا، پدران کلیسا، و احکام امپراتوری به نوشته ها و کتیبه ها و پاپیروس های تلمودی و میدراشی. آنچه به دست می‌آید، توصیفی غنی از دورانی طولانی است که تصورات تاریخ یهود به عنوان ضعف و رنج بی‌وقفه در آن کاربرد ندارد.

Relations between Jews and non-Jews in the Hellenistic-Roman period were marked by suspicion and hate, maintain most studies of that topic. But if such conjectures are true, asks Louis Feldman, how did Jews succeed in winning so many adherents, whether full-fledged proselytes or "sympathizers" who adopted one or more Jewish practices? Systematically evaluating attitudes toward Jews from the time of Alexander the Great to the fifth century A.D., Feldman finds that Judaism elicited strongly positive and not merely unfavorable responses from the non-Jewish population. Jews were a vigorous presence in the ancient world, and Judaism was strengthened substantially by the development of the Talmud. Although Jews in the Diaspora were deeply Hellenized, those who remained in Israel were able to resist the cultural inroads of Hellenism and even to initiate intellectual counterattacks.

Feldman draws on a wide variety of material, from Philo, Josephus, and other Graeco-Jewish writers through the Apocrypha, the Pseudepigrapha, the Church Councils, Church Fathers, and imperial decrees to Talmudic and Midrashic writings and inscriptions and papyri. What emerges is a rich description of a long era to which conceptions of Jewish history as uninterrupted weakness and suffering do not apply.