Jesus and God in Pauls Eschatology

این تحقیق در الهیات پولس استدلال می کند که در تفکر معاد شناختی او یک همپوشانی مفهومی بین عیسی و خدا وجود دارد. همانطور که در چندین متون شبه خطی، در پولس نیز شناسایی خاصی از نقش های خدا و شخصیت مسیحایی وجود دارد. مخصوصاً در آموزه‌های پولس در مورد پاروسیا و داوری نهایی، این همپوشانی ایده عهد عتیق مبنی بر تبدیل شدن روز خداوند یهوه به روز خداوند مسیح را نشان می‌دهد. کریتزر در بررسی آموزه‌های پولس در مورد مسیحا و ملکوت، تحلیلی نافذ از این که پولس چگونه خدامحوری و مسیحیت را در آخرت‌شناسی خود متعادل کرد و چگونه موضوع انقیاد مسیح از خدا در آموزه‌های او مداخله می‌شود، ارائه می‌دهد.

This probe into Paul's theology argues that in his eschatological thinking there is a conceptual overlap between Jesus and God. As in several pseudepigraphical texts, there is in Paul a certain identification of the roles of God and the messianic figure. Especially in Paul's doctrines of the parousia and the final judgment this overlap features the Old Testament idea of the Day of the Lord Yahweh becoming transposed into the Day of the Lord Christ. In examining Paul's teaching on the messiah and the Kingdom, Kreitzer offers a penetrating analysis of how Paul balanced theocentricity and christocentricity within his eschatology, and how the theme of Christ's subordination to God is interjected into his doctrine.