J Dilla's Donuts

جیمز \"جی دیلا\" یانسی از روی تخت بیمارستان لس آنجلس، مجهز به کمی بیشتر از یک لپ‌تاپ و مجموعه‌ای از رکوردها، مجموعه‌ای از آهنگ‌ها را ساخت که برای همیشه نحوه نگاه سازندگان آهنگ به هنرشان را تغییر می‌دهد. آهنگ های Donutsموسیقی هیپ هاپ نیستند زیرا معمولاً \"موسیقی هیپ هاپ\" تعریف می شود. آنها نگران می شوند و به یکدیگر برخورد می کنند، در یک لحظه پر سر و صدا و ساینده، زرق و برق دار و دلخراش. نمونه‌ها و ملودی‌ها داستان مردی را روایت می‌کنند که با سلامتی رو به افول خود کنار می‌آید، نامه‌ای عاشقانه نهایی به خانواده و دوستانی که او را پشت سر گذاشته بود. جی دیلا به‌عنوان تهیه‌کننده‌ای پرکار با اشتهای پرخاشگر برای تاریخچه و مکانیک موسیقی که دوست داشت، رکوردهایی را می‌دانست که برای ساخت Donuts در داخل و خارج انجام می‌شد. او می توانست همه آنها را بگیرد و آلبومی بسیار متفاوت و در دسترس تر بسازد. اگر دیدگاهی که به طور گسترده پذیرفته شده این است که کار نهایی او یک رکورد در مورد مردن است، این سوال مطرح می شود که چرا او این رکورد را در مورد مردن ساخته است؟

برگرفته از فلسفه، نظریه انتقادی و موسیقی شناسی، و همچنین موزیکال خود دیلا است. کاتالوگ، جردن فرگوسن نشان می‌دهد که موسیقی متناقض، تحریک‌آمیز و تقابل‌آمیز موجود در Donutsبه همان اندازه که نتیجه کاهش سلامتی یک هنرمند است، همان‌طور که نمونه‌ای از آنچه محققان به آن «سبک دیرهنگام» می‌گویند، قرار دادن آلبوم است. در یک سنت موسیقایی که به قرن ها پیش می رسد.

From a Los Angeles hospital bed, equipped with little more than a laptop and a stack of records, James "J Dilla" Yancey crafted a set of tracks that would forever change the way beatmakers viewed their artform. The songs on Donuts are not hip hop music as "hip hop music" is typically defined; they careen and crash into each other, in one moment noisy and abrasive, gorgeous and heartbreaking the next. The samples and melodies tell the story of a man coming to terms with his declining health, a final love letter to the family and friends he was leaving behind. As a prolific producer with a voracious appetite for the history and mechanics of the music he loved, J Dilla knew the records that went into constructing Donuts inside and out. He could have taken them all and made a much different, more accessible album. If the widely accepted view is that his final work is a record about dying, the question becomes why did he make this record about dying?

Drawing from philosophy, critical theory and musicology, as well as Dilla's own musical catalogue, Jordan Ferguson shows that the contradictory, irascible and confrontational music found on Donuts is as much a result of an artist's declining health as it is an example of what scholars call "late style," placing the album in a musical tradition that stretches back centuries.