Invisible Storytellers: Voice-Over Narration in American Fiction Film

\"بگذار داستانی را برایت تعریف کنم\" به نظر می رسد که هر فیلم در سکوت ارائه می دهد زیرا فریم های آغازین آن به صفحه نمایش می رسد. اما گاهی اوقات فیلم صدایی – راوی خارج از صفحه نمایش – برای تمام یا بخشی از داستان پیدا می کند. از ارتفاعات بادگیر و غرامت مضاعف گرفته تا آنی هال و Platoon، روایت صوتی بخشی جدایی ناپذیر از فیلم های آمریکایی.

از طریق نمونه هایی از فیلم هایی مانند دره من چقدر سبز بود، همه چیز درباره حوا، شهر برهنه، و بری لیندون، سارا کوزلوف به بررسی و تجزیه و تحلیل روایت صوتی پرداخته است. او این فرضیه را رد می کند که کلمات فقط باید نقش حداقلی را در فیلم ایفا کنند، اینکه «نشان دادن» برتر از «گفتن» است یا اینکه این تکنیک به طور اجتناب ناپذیری مستبدانه است («صدای خدا»). او با ردیابی منشأ آن در عصر صامت و با برجسته کردن تأثیر رادیو، مستند و تلویزیون، این تصور رایج را که صداگذاری یک تکنیک ادبی است زیر سوال می‌برد. او بررسی می کند که چگونه روایت اول شخص یا سوم شخص واقعاً بر یک فیلم تأثیر می گذارد، از نظر قراردادهای ژانر، هویت بیننده، زمان و نوستالژی، ذهنیت و قابلیت اطمینان. در نتیجه او استدلال می کند که صداگذاری پتانسیل فیلم را برای صمیمیت و کنایه پیچیده افزایش می دهد.

"Let me tell you a story," each film seems to offer silently as its opening frames hit the screen. But sometimes the film finds a voice—an off-screen narrator—for all or part of the story. From Wuthering Heights and Double Indemnity to Annie Hall and Platoon, voice-over narration has been an integral part of American movies.

Through examples from films such as How Green Was My Valley, All About Eve, The Naked City, and Barry Lyndon, Sarah Kozloff examines and analyzes voice-over narration. She refutes the assumptions that words should only play a minimal role in film, that "showing" is superior to "telling," or that the technique is inescapably authoritarian (the "voice of god"). She questions the common conception that voice-over is a literary technique by tracing its origins in the silent era and by highlighting the influence of radio, documentaries, and television. She explores how first-person or third-person narration really affects a film, in terms of genre conventions, viewer identification, time and nostalgia, subjectivity, and reliability. In conclusion she argues that voice-over increases film's potential for intimacy and sophisticated irony.